پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٠١

دشمنان. ابا عبدالله الحسين عليه السلام، خود مظهر اعلاى فتوّت بود. وى از يارانِ شهيدش و جوانمردانى از آل محمد صلى الله عليه و آله كه روز عاشورا به شهادت رسيدند، با همين عنوان ياد مى كند. «١» و از زندگى پس از شهادت آن عزيزانِ به خون آرميده، احساس دلتنگى مى كند. به نقل تواريخ، حتى سر مطهّر امام حسين بر فراز نى، آياتى از سوره كهف تلاوت كرد و از ايمان آن جوانمردان (فتيه) ياد نمود. «٢»
عمل مسلم بن عقيل، درخانه هانى مبنى بر ترور نكردن ابن‌زياد را نيز مى‌توان از جوانمردى مسلم دانست‌
هانى هم به نوبه خود جوانمرد بود. وقتى او را به اتّهام پنهان كردن مسلم در خانه‌اش دستگير كرده به دارالاماره بردند، ابن زياد از او مى خواست كه مسلم را تحويل دهد. اما هانى اين را نامردى مى‌دانست، در پاسخ آنان گفت:
«به خدا قسم هرگز او را نخواهم آورد. آيا مهمان خودم را بياورم و تحويل بدهم كه او را بكشى؟ به خدا قسم سوگند اگر تنهاى تنها وبدون ياور هم باشم او را تحويل نخواهم داد، تا در راه او كشته شوم!» «٣»
در مسير راه كوفه، وقتى امام حسين عليه السلام با سپاه حرّ برخورد كرد و آنان راه را بر كاروان حسينى بستند، زهير بن قين به امام پيشنهاد كرد كه اينان گروهى اندكند و ما مى توانيم آنان را از بين ببريم وجنگ با اينها آسان تر از