طالبى مشهورند، نه هاشمى. «١»
احمد پس از عمرو بن قرظه انصارى «٢» و بنابه گزارشى پس از موسى بن عقيل «٣» به‌دشمن حمله برد و اين رجز را خواند:
الْيَوْمُ أَبْلُو حَسَبى وَدِينى بِصارمٍ تَحْمِلُه يَمينى‌
احْمى به يومَ الوَغى عَنْ دينى «٤»
امروز [روز جنگ‌]، شمشير در دست، نژاد و كيشم را مى‌سنجم؛ و با آن، از دينم حمايت مى‌كنم.
وى در اين نبرد دليرانه، هشتاد تن از دشمن را به خاك افكند و سرانجام به فيض شهادت نايل گشت. «٥»
احمد بن مسلم بن عقيل‌
مورّخان و علماى رجال براى حضرت مسلم عليه السلام فرزندى به نام احمد ذكر نكرده‌اند؛ تنها در ميان متأخران، فاضل دربندى او را در شمار شهيدان كربلا آورده است. به گفته وى، احمد نيز همانند ديگر ياران از امام حسين عليه السلام اجازه خواست و پس از اسحاق بن مالك اشتر به ميدان رفت و با خواندن رجز زير دليرانه به نبرد پرداخت و سرانجام با تير دشمن به شهادت رسيد: «٦»
أَطْلُبُ ثارَ مُسْلِمٍ مِنْ جَمْعِكُمْ يا شرَّ قومٍ ظالمينَ فَسَقَهْ‌
اضْرِبُكُمْ بِصارِم ذِى رونقٍ ضَرْبَ غلامٍ صادقٍ مِنْ صَدَقَهُ‌
[لا] أَنْثَنِى عَمَّنْ لَقانِى ناكصاً وَلَمْ اكُنْ مِمَّنْ يُحِبُّ السَفَقَةْ
كَمْ جاهِدٍ لَمّا الْتَقَانى فِى الوَغا صَيَّرْتُهُ كَالْلِبْنَةِ المُفَلَّقَةْ «٧»