پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤٥

چند روز قبل از واقعه عاشورا، عبداللَّه بن عمير ديد كه گروهى در نُخَيله «١» رژه مى‌رفتند. چون سبب را جويا شد، گفتند كه آنها را براى جنگ با امام حسين عليه السلام، فرزند فاطمه عليها السلام دختر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرستند، گفت: به خدا سوگند من جنگ با مشركان را بسيار دوست مى‌داشتم و هم اكنون اميدوارم كه ثواب جنگ با اين مردمى كه براى كشتن پسر دختر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم خود مى‌روند بيش از ثواب پيكار با مشركان بوده باشد. آن‌گاه نزد همسرش آمد و آنچه را شنيده بود و نيز تصميم خود را با وى در ميان نهاد. او گفت: هدف خوبى در پيش گرفته‌اى خداوند تو را به آن برساند و به بهترين راه راهنمايى كند! اين كار را انجام بده و مرا نيز همراه خود ببر. عبداللَّه با همسرش شبانه [از كوفه‌] بيرون آمد و خود را به امام حسين رساند. و نزد آن حضرت ماند. «٢» به نقلى شب هشتم محرم خود را به امام حسين رساند و تا روز عاشورا در كنار آن حضرت ماند. «٣»
روز عاشورا پس از آغاز جنگ با پرتاب تير توسط عمر سعد و سپس تيراندازى لشكر او به سوى ياران امام حسين عليه السلام، «٤» يسار غلام زياد بن ابى‌سفيان [ابن ابيه‌] و سالم غلام عبيداللَّه بن زياد از لشكر بيرون آمدند و گفتند: چه كسى حاضر است با ما به مبارزه برخيزد؟ حبيب بن مظاهر و بُرير بن خُضير برخاستند. امام حسين عليه السلام فرمود: بنشينيد. در اين هنگام عبداللَّه بن عمير برخاست و عرض كرد: اى اباعبداللَّه رحمت خدا بر تو باد! اجازه فرما من به جنگ آنها بروم. امام حسين عليه السلام كه وى را مردى سيه‌چرده، بلند قامت، ستبربازو و فراخ‌چشم مشاهده كرد، فرمود: «به گمانم براى حريفان هماوردى كُشنده باشد.» عبداللَّه به سوى آنها رفت. آن دو گفتند: تو كيستى؟ چون نسب خويش را بيان كرد، گفتند: ما تو را نمى‌شناسيم. [بگو] زهير بن قين يا حبيب بن مظاهر به جنگ ما