دارند، بگوييد كه مى‌خواهيد با آنان چه بكنيد؟» به دنبال آن شمارى از سربازان فرياد برآوردند:
مى‌خواهيم آنها را نزد عبيداللَّه ببريم تا درباره‌شان حكم كند. برير گفت: «آيا نمى‌پذيريد كه به مكه باز گردند؟ آيا نامه‌ها و عهد و پيمان‌هاى خود را فراموش كرده‌ايد؟ واى بر شما، اهل بيت پيامبرتان را دعوت كرديد تا جانتان را در راهشان فدا كنيد، ولى اينك كه نزد شما آمده‌اند، آنها را به عبيداللَّه بن زياد تسليم مى‌كنيد و آب را بر آنان مى‌بنديد و موهبتى را كه يهود، نصارى و مجوس از آن برخوردارند و پرندگان و چرندگان در آن رفت و آمد مى‌كنند از آنان دريغ مى‌ورزيد؟ درباره فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم چه بد عمل كرديد، خداوند شما را در قيامت سيراب نكند، واى بر شما، اين همان حسين عليه السلام سرور بهشتيان است.» «١»
در روايتى ديگر آمده است: برير از امام عليه السلام تقاضا كرد تا با مردم كوفه سخن گويد.
سپس آنان را مخاطب ساخت و گفت: «اى مردم خداوند محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را فرستاد تا مؤمنان را به بهشت بشارت دهد و كافران را از عذاب الهى بيمناك سازد و مردم را به سوى خدا دعوت كند. شما اين آب فرات را كه حيوانات از آن برخوردارند، بر فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بسته‌ايد، آيا اين است پاداش محمّد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم؟ سپاس خداى را كه اين مردم را به من شناساند. خدايا [تو گواه باش‌] من از كردار زشت اين گروه بيزارم، خدايا آنها را تا هنگام مرگ گرفتار ساز و بر آنان خشم گير.» در اين هنگام كوفيان به سوى او تير افكندند و او به سپاه خود بازگشت. «٢»
برير در يك وهله ديگر از امام عليه السلام درخواست كرد تا نزد ابن‌سعد، فرمانده لشكر دشمن رود و او را نصيحت كند، شايد از گمراهى نجات يابند. امام عليه السلام به وى فرمود: هر چه صلاح مى‌دانى انجام بده. برير خود را به خيمه ابن‌سعد رساند و بى‌آن‌كه سلام كند نشست.
ابن‌سعد در خشم شد و گفت: من مسلمانم و خدا و رسول را مى‌شناسم، چرا سلام نكردى؟
برير گفت: «اگر مسلمان بودى و به خدا و رسولش ايمان داشتى با فرزندان و خاندانش جنگ نمى‌كردى و آب را به روى آنان نمى‌بستى. اى عمر، تو ادّعاى مسلمانى مى‌كنى، ولى در حقيقت با محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم دشمنى. اين چه دينى است كه تو دارى، آب فرات در برابر حسين عليه السلام و