فرمود: من به سوى شهر شما نيامدم مگر پس از آن‌كه نامه‌هاى شما به من رسيد. و فرستادگان شما آمدند و از من خواستند كه به سوى شما بيايم. حالا اگر به عهد و پيمان خود پايبند هستيد مى‌آيم و اگر دوست نداريد برمى‌گردم. حرّ گفت: من از اين نامه‌ها هيچ اطّلاعى ندارم و از نامه‌نويسان نيستم. «١» در همين گير و دار نامه عبيداللَّه به حرّ رسيد، كه به او فرمان مى‌داد، حسين عليه السلام را در تنگنا قرار دهد و از او جدا نشود تا او را به كوفه برساند. «٢» حرّ جريان را به امام عليه السلام گفت. امام عليه السلام لبخندى زد، «٣» و گفت: اى پسر يزيد، مرگ به تو از اين پيشنهاد نزديك‌تر است. «٤» آنگاه رو به ياران خود كرد و فرمود: برخيزيد و سوار شويد، آنها سوار شدند و اهل‌بيت نيز سوار گشتند. امام به همراهانش فرمود:
بازگرديد! چون خواستند بازگردند، حر و همراهانش مانع شدند. امام حسين عليه السلام فرمود:
مادرت در سوگت بگريد! چه قصدى دارى؟ گفت: اگر جز شما در اين حال با من چنين سخنى مى‌گفت از او درنمى‌گذشتم! ولى به خدا سوگند نمى‌توانم از مادر شما جز به نيكى ياد كنم. «٥» امام عليه السلام فرمود: چه مى‌خواهى؟ گفت: شما را بايد نزد عبيداللَّه ببرم! فرمود به خدا سوگند به دنبال تو نخواهم آمد. حرّ گفت: به خدا سوگند، هرگز من نيز شما را رها نمى‌كنم. «٦» و تا سه مرتبه اين سخنان ردّ و بدل شد. «٧» حرّ گفت: من مأمور جنگيدن با شما نيستم. ولى مأمورم از شما جدا نگردم، تا شما را به كوفه برم. اگر شما از آمدن خوددارى مى‌كنيد راهى را انتخاب كنيد كه نه به كوفه منتهى شود و نه به مدينه، تا من نامه‌اى براى عبيداللَّه بنويسم و شما نامه‌اى به يزيد يا عبيداللَّه بنويسيد! شايد اين امر به سلامت و صلح منتهى گردد. «٨»
خوارزمى گويد: امام عليه السلام به حرّ پيشنهاد مبارزه و جنگ داد و فرمود: اگر تو مرا كشتى،