داشت «١» او همراه پدر و مادرش، در مكّه مكرمه به امام حسين عليه السلام پيوست «٢» و پس از شهادتِ پدرش جناده در روز عاشورا، مادرش او را امر به جهاد كرد و گفت: پسرم برو و حسين عليه السلام را يارى كن. آن جوان نزد امام عليه السلام آمد و [پس از عرض ادب‌] اجازه ميدان خواست. حسين عليه السلام اجازه نداد؛ او بار ديگر سخن خود را تكرار كرد. امام عليه السلام فرمود: اين جوان پدرش شهيد شده و شايد مادرش، ميدان رفتن او را خوش نداشته باشد. او گفت:
اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، مادرم مرا امر كرده شما را يارى كنم و خود، لباس جنگ بر تنم پوشانده است. «٣» حسين عليه السلام اجازه داد و او به ميدان رفت و اين رجز را خواند:
اميرى‌ حُسَيْنٌ وَنِعْمَ الاميرُ سُرُور فُؤادِ البَشير النّذيرِ
عَلِىٌّ وَفاطِمَةٌ والِداهُ فَهَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ مِنْ نَظيرٍ
لَهُ طَلْعَةٌ مِثْلُ شَمْسِ الضُّحى لَهُ غُرَّةٌ مِثْلُ بَدْرِ الْمُنيرِ «٤»
امير من حسين عليه السلام است و چه خوب اميرى است او مايه شادى دل پيامبر بشارت دهنده و انذار كننده است‌
پدرش على عليه السلام و مادرش فاطمه عليها السلام است آيا شبيهى براى او سراغ داريد؟
او چهره‌اى همچون خورشيد رخشان و پيشانى‌اى چون ماه دارد.
برخى نيز نقل كرده‌اند كه در ميدان اين رجز را خواند:
اضِقُ الخِناقَ مِنَ ابْنِ هِنْدٍ وَارْمِهِ فى‌ عَتْرِهِ بِفَوارِسِ الانْصارِ
ومُهاجرينَ مُخَضِّبينَ رِماحَهُمْ تَحْتَ الْعِجاجَةِ مِنْ دَمِ الْكُفَّارِ
خُضِبَتْ عَلى عَهْدِ النَّبِىِّ محمّدٍ صلى الله عليه و آله و سلم فَالْيَومَ تُخْضَبُ مِنْ دَمِ الْفُجّارِ
وَالْيَوْمَ تُخْضَبُ مِنْ دِماء مَعاشِرٍ رَفَضُوا الْقُرآنَ لِنُصْرَةِ الاشْرارِ
طَلَبُوا بِثارِهِمْ بِبَدرٍ وَانْثَنُوا بِالْمُرْهِفاتِ وَبالْقَنَا الْخَطّارِ
وَاللَّهِ رَبّى‌ لا ازالُ مُضارباً لِلْفاسقينَ بِمُرْهَفٍ بَتَّارِ