را مى‌كردند. امام عليه السلام ضمن ابراز مخالفت با اين گونه پيشنهادها عنوان مى‌فرمود كه ما بيعت كرده‌ايم و راهى براى شكستن بيعت نيست؛ «١» و ديگر اين‌كه امام حسن منصب امامت دارد و مخالفت با او جايز نيست. «٢»
پس از شهادت امام حسن عليه السلام نيز، تا معاويه زنده بود، به دليل دست بيعتى كه با وى داده بود، حاضر به قيام نشد. آن حضرت در پاسخ كسانى كه به وى پيشنهاد قيام مى‌دادند عنوان مى‌كرد كه چون با معاويه صلح و بيعت كرده‌ايم تا پايان زندگى‌اش بايد منتظر ماند. «٣»
بر اساس پيمان صلح ميان امام حسن و معاويه، وى حق تعيين جانشين نداشت؛ تا آن كه مغيرة بن شعبه «٤»- كه در آستانه عزل از واليگرى كوفه قرار داشت- نزد معاويه آمد و به وى پيشنهاد كرد كه يزيد را به جانشينى خويش برگزيند. معاويه در عملى بودن اين مهم ترديد داشت. ولى مغيره عنوان كرد كه از مردم كوفه خودش و از مردم بصره زياد بيعت مى‌گيرد؛ و پس از آن دو شهر، مخالفى باقى نخواهد ماند. «٥»
از آن پس معاويه در صدد بود تا به هر شكل ممكن براى يزيد بيعت بگيرد؛ چون سرسخت‌ترين مخالفانش در حجاز بودند، به كارگزار خود در مدينه فرمان داد تا از حسين بن على عليه السلام و چند تن ديگر از سرشناسان شهر بيعت بگيرد. پس از بى‌نتيجه ماندن اين تلاش، او خود عازم مدينه و مكه گشت و موضوع را با مردم و اشخاص مورد نظرش در ميان نهاد. ولى كوشش او در اين وهله سودى نبخشيد و او ناگزير به شام بازگشت. «٦»