شديم. سلمان فارسى «١» كه همراه ما بود گفت: «آن‌گاه كه سيّد جوانان آل محمّد را درك كرديد، از پيكار و كشته شدن در كنار او بيش از دستيابى به اين غنايم شادمان باشيد». «٢» برخى منابع آورده‌اند سلمان بن مضارب، پسر عموى زهير، با وى همراهى كرد و به سپاه امام حسين عليه السلام پيوست. (سلمان بن مضارب)
بنابر نقل طبرى، امام حسين عليه السلام پس از برخورد با سپاهيان حرّ، در منزلگاه «ذِى‌حُسُم» خطابه‌اى ايراد فرمودند و طىّ آن كژى‌هاى حاكم بر جامعه را برشمردند و يارانش را به جهاد براى احياى ارزش‌هاى اسلامى و شهادت در راه خدا تشويق فرمودند. زهير نخستين كس بود كه پس از سخنرانى امام عليه السلام آمادگى خود را براى اجراى فرامين آن حضرت اعلام داشت؛ و گفت: «اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، ما سخنان شما را شنيديم. به خدا سوگند اگر زندگانى دنيا دايمى بود و ما در آن جاودانه بوديم و جدايى از آن فقط به سبب يارى و مواسات با شما بود ما قيام همراه شما را بر ماندن در دنيا ترجيح مى‌داديم!»؛ و امام عليه السلام درباره‌اش دعاى خير فرمود. «٣»
كاروان امام حسين عليه السلام، روز پنج‌شنبه، دوم محرّم سال شصت و يكم هجرى، با مراقبت لشكريان حُرّ وارد سرزمين نينوا شدند، كه ناگاه نامه‌اى از ابن‌زياد رسيد. در آن نامه به حُرّ فرمان داده شده بود كه بر امام حسين عليه السلام سخت بگيرد و او را در سرزمينى بدون آب و آبادانى فرود آورد. حُرّ مضمون نامه را به اطلاع امام عليه السلام و يارانش رساند و از آنان خواست كه در همان مكان فرود آيند. ياران امام عليه السلام از حُرّ خواستند كه در يكى از آبادى‌هاى نزديك آنجا فرود آيند، امّا حُرّ گفت: نمى‌تواند چنين اجازه‌اى بدهد، زيرا جاسوس ابن‌زياد مراقب اوست. در اين هنگام زهير بن قين به امام عليه السلام پيشنهاد كرد كه با سپاهيان حُرّ بجنگد، چه نبرد با اينان از نبرد با كسانى كه به كمك اينها خواهند آمد،