جدا كرد و پيكرش را به بيرون قصر انداخت. سپس وحشت زده نزد عبيدالله بازگشت و گفت: هنگامى كه مسلم را به قتل رساندم ناگهان ديدم مردى سياه چهره و زشت در برابرم ايستاده و انگشتان خود را به دهان گرفته است، من با مشاهده آن بسيار ترسيدم! «١»
مسلم بن عقيل در هشتم ذى الحجه سال ٦٠ هجرى در كوفه به شهادت رسيد «٢». و سر مباركش را همراه با سر هانى بن عروه به شام فرستادند. يزيد دستور داد تا آنها را بر سر در يكى از دروازه‌هاى شهر دمشق آويختند «٣». پيكرش را نيز در بازار قصاب‌هاى كوفه بر روى زمين كشاندند و سپس در همان جا به دار آويختند «٤». سه روز پس از شهادتش، عمر بن سعد بر او نماز خواند، كفن كرد و سپس در كنار دار الاماره به خاك سپرد «٥». به روايتى، مردم قبيله مذحج پيكرش را در كنار دار الاماره كوفه به خاك سپردند «٦». گفته شده است كه ابن زياد براى اينكه بتواند رفت و آمد شيعيان را زير نظر بگيرد و يا آنان نتوانند در سوگ مسلم عزادارى كنند اين محل را براى دفن وى تعيين كرد «٧»
خبر شهادت مسلم به وسيله يكى از اهالى كوفه به نام بكر بن معنقه «٨» در شَراف «٩» يا ثعلبيه «١٠» به امام حسين عليه السلام رسيد. امام عليه السلام از شنيدن آن بسيار اندوه‌گين شد و گريست «١١» و سپس فرمود: «انالله و انالليه راجعون، رحمت خدا بر او باد.» و اين سخن را چند بار تكرار كرد. همچنين فرمود: از اين پس زندگى بى‌معنا است و خيرى ندارد «١٢» بستگان مسلم نيز به شدّت بر آشفتند و گفتند: انتقام مسلم را خواهيم گرفت «١٣»