پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٣٩

ابن‌زياد خشمگين گرديد و گفت: گوينده چه كسى بود؟
عبداللَّه گفت: من بودم اى دشمن خدا! فرزندان پاك [رسول خدا] را كه خداوند آنها را از هرگونه آلودگى پاك و منزّه گردانيده مى‌كشى و به گمانت هنوز مسلمانى! به دادم برسيد! كجايند فرزندان مهاجر و انصار كه از اين ناپاك، كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم او و پدرش را لعن كرد، انتقام بگيرند. «١»
اين سخن بر خشم ابن‌زياد افزود و رگ‌هاى گردنش باد كرد و گفت: «٢» وى را نزد من آوريد. مأموران به سوى وى شتافتند و دستگيرش نمودند. عبداللَّه شعار ازْد، «يا مبرور» را سر داد. عبدالرحمن بن مخنف كه در مجلس نشسته بود، گفت: واى بر غير تو، خود و قوم‌ات را به كشتن دادى. در آن زمان هفتصد جنگاور ازْدِى در كوفه بودند، عدّه‌اى از جوانمردان ازْد برخاستند و عبداللَّه را نجات دادند و نزد خانواده‌اش بردند. «٣»
ابن زياد فرمان داد: برويد اين نابيناى ازدى را، كه خداوند دلش را همانند چشمش كور گرداند، نزد من بياوريد. جمعى بدين منظور رفتند. چون خبر به طايفه ازد رسيد جمع شدند و قبيله‌هاى يمن به آنها پيوستند تا مانع دستگيرى عبداللَّه شوند. چون خبر اجتماع آنها به ابن‌زياد رسيد قبيله‌هاى مُضَر را به همراهى محمد بن اشعث به جنگ آنها فرستاد. جنگ سختى بين آنها برپا شد و گروهى از اعراب كشته شدند، تا آن‌كه طرفداران ابن‌زياد به خانه عبداللَّه رسيدند. درب خانه را شكستند و وارد شدند. دختر عبداللَّه فرياد زد: پدر، دشمن به تو نزديك شده است، مواظب باش، عبداللَّه گفت: نترس، شمشيرم را بده. دختر عبداللَّه شمشير را به وى داد و او به دفاع از خود پرداخت در حالى كه چنين مى‌گفت:
انَا بْنُ ذِى الْفَضْلِ عَفِيْفِ الظّاهِرِ عَفِيفُ شَيْخِى وَابْنُ امِ عامِرِ
كَمْ وارعٍ مِنْ جَمْعِكُمْ وحاسِرِ وَبَطَلٍ جَدَّلْتُهُ مُفادِرِ
من پسر مرد با فضيلت و پاكم، نام پدرم عفيف و زاده ام‌عامر است؛
از گروه شما چه بسيار از مردان جنگاور دلاور، با زره و بى‌زره را به خاك افكندم.