در قلب سپاه قرار گرفت. پرچم سبز در دست مختار و پرچم سرخ به دست عبدالله بن نوفل بود. «١» بزرگان و افراد مسلح پيشاپيش حركت مى‌كردند. سپس در حالى كه شعار «يا منصور امت» سر مى‌دادند به سمت دار الاماره به راه افتادند. خبر حركت مسلم به ابن زياد رسيد. او كه در مسجد كوفه مشغول سخنرانى بود و مردم را به اطاعت از يزيد و پرهيز از تفرقه افكنى فرا مى‌خواند، با شنيدن اين خبر به سرعت خود را به دار الاماره رساند و فرمان داد تا درها را ببندند. در داخل قصر سى نفر سرباز «٢» و بيست نفر از بزرگان كوفه و خانواده ابن زياد حضور داشتند. سپاهيان مسلم پس از گذشتن از مسجد انصار «٣»، دار الاماره را به محاصره خود در آوردند. ابن زياد همراه گروهى به بالاى قصر رفتند.
مردم با ديدن آنها به سويشان سنگ پراندند و به عبيدالله و پدرش، زياد، ناسزا گفتند. «٤» ابن زياد به كثير بن شهاب حارثى فرمان داد تا همراه پيروان مذحجى خود از «باب الروميين» خارج شود، و به ميان مردم برود و آنان را از گرد مسلم پراكنده سازد و از جنگ بترساند و از كيفر حاكم بر حذر دارد. همچنين به محمد بن اشعث فرمان داد تا همراه پيروان كندى و حضرموتى خود از قصر خارج شود و پرچم امان بر افرازد و مردم را به سوى آن فرا بخواند. وقتى ابن اشعث به نزديكى خانه‌هاى بنى عماره رسيد، مسلم بن عقيل، عبدالرحمن بن شرع شبامى را به سوى او فرستاد.
ابن اشعث چون جمعيت زيادى را در برابر خود مشاهده كرد عقب نشينى كرد «٥» ولى همراه با كثير بن شهاب، قعقاع بن شور ذهلى و شبث بن ربعى «٦»، مردم را از پيوستن به مسلم بر حذر داشت. به دنبال آن گروه زيادى از مردم به آنان پيوستند و داخل قصر شدند. كثير بن شهاب از ابن زياد خواست تا به جنگ مسلم بروند ولى او نپذيرفت.