پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩٩

شريح بن عبداللَّه متحد باشد ولى دليل قطعى بر آن در دست نيست.
شريف بن حارث‌
در ميان منابع كهن نامى از او ديده نمى‌شود. تنها برخى از متأخرين وى را از ياران امام حسين عليه السلام قلمداد كرده و نوشته‌اند: در روز عاشورا پس از عبداللَّه و عبدالرحمن غفارى، شريف همراه برادرش، مالك، با دلى محزون و چشمى گريان به خدمت امام حسين عليه السلام رسيد. امام عليه السلام به آنها فرمود: با اين‌كه شما از شجاعان روزگار هستيد چرا گريه مى‌كنيد؟
در پاسخ گفتند: چگونه نگرييم در حالى كه دشمن شما را محاصره كرده و ما نيز قدرت دفاع نداريم. امام حسين عليه السلام فرمود: خدا به شما جزاى خير دهد كه ما را يارى مى‌كنيد؛ آن دو به ميدان شتافتند و در چند حمله، هفتصد سواره [؟] از دشمن را به هلاكت رسانده و خود نيز به فيض شهادت نائل گشتند. «١» در گزارشى آمده است: پس از شهادتشان، دست‌هاى آنان را در ميدان، قطعه قطعه و روى هم يافتند. «٢»
شعبة بن حنظله تميمى‌
از احوال زندگانى او جز دوران حضور در كربلا اطلاعى در دست نيست و بنابر نسبتش (تميمى) به احتمال از قبيله تميم مى‌باشد. «٣»
وى در روز عاشورا پس از خالد بن عمرو ازْدى به ميدان رفت و رجز ذيل را قرائت كرد:
صَبْراً عَلى الأسيافِ وَالأسِنَّةِ صَبْراً عليها لِدخولِ الجنّةِ
وَحورَعَيْنِ ناعماتٍ حَسَنة لِمَنْ يُريدُ الْفوزَ لا بالظِّنَّةِ
يا نفسُ لِلراحَةِ فَاحْمِدَنْهُ وَفى طِلابِ الْخَيْرِ فَارْغَبَنَّهْ‌
كسى كه خواهان بهشت، حوريان نازپرورده زيبا و رستگارى است بايد در برابر شمشيرها و نيزه‌ها بردبار باشد نه اين‌كه به تلاش اندك اكتفا كند. اى جان! براى آسودگى و سلامتى سپاسگزارى كن و براى به دست آوردن خوبى راغب باش.