اميرالمؤمنين عليه السلام و امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام «١» به شمار مى‌آيد.
حبيب از پارسايان شب و شيران روز بود كه همه شب قرآن را ختم مى‌كرد. او در تمام جنگ‌هاى اميرالمؤمنين عليه السلام شركت جست «٢» و در رديف شرطة الخميس آن بزرگوار قرار داشت. «٣» وى نزد امام على عليه السلام از موقعيت ويژه‌اى برخوردار بود. و از ياران خاص و حواريون و شاگردان خاص و حاملان علوم آن حضرت به شمار مى‌آمد. «٤»
صاحب رجال كشى (اختيار معرفة الرجال) به نقل از فضيل بن زبير گفت‌وگويى را از حبيب با ميثم تمار نقل مى‌كند كه نشان‌دهنده آگاهى حبيب از علم «بلايا و منايا» «٥» است.
حبيب به ميثم مى‌گويد: گويا مردى را مى‌بينم كه در الزرق خربزه مى‌فروشد ... و در راه محبت اهل بيت عليهم السلام به دار آويخته مى‌گردد؛ و بالاى دار شكم او را پاره مى‌كنند. ميثم تمار نيز حبيب را از كيفيت شهادت وى در آينده آگاه ساخت و گفت: گويا مرد سرخ‌رويى را مى‌بينم كه گيسوانى دارد و در راه فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به شهادت مى‌رسد. سر او را از تن جدا ساخته در كوفه مى‌گردانند آن‌گاه از هم جدا شدند. در اين هنگام رشيد هجرى از راه رسيد و وقتى كه از گفت‌وگوى آنان آگاه گشت، گفت: خداى رحمت كند ميثم را، فراموش كرد بگويد كه براى آورنده سر حبيب صد درهم بيشتر جايزه تعيين مى‌كنند. فضيل بن زبير و ديگران كه اين گفت‌وگو را شنيده بودند، گويند: ديرى نپاييد كه تمام آن‌چه اين سه بزرگوار پيش‌بينى كردند به وقوع پيوست: ميثم [تمار] بر در خانه عمرو بن حريث به دار آويخته شد، حبيب شهيد گرديد؛ و سر او را از تن جدا كردند و به كوفه آوردند. «٦»
حبيب از راويان و ناقلان حديث است. وى از حضرت امام حسين عليه السلام پرسيد كه شما