دختر عبداللَّه مى‌گفت: اى پدر كاش من مرد بودم و در كنار تو با اين مردم زشتكار كه كشندگان عترت پيامبرند مى‌جنگيدم.
سپاه از هر طرف بر عبداللَّه هجوم آوردند و او آنها را از خود دور مى‌كرد و هيچ كس نمى‌توانست بر وى پيروز شود. از هر طرف كه حمله‌ور مى‌شدند دخترش مى‌گفت: پدر از اين طرف آمدند، تا آن‌كه بر فشار حمله خود افزودند و از هر سو وى را محاصره كردند، عبداللَّه شمشير خود را مى‌چرخانيد و مى‌گفت:
اقْسِمُ لَوْ يَفْسَخُ لى عَنْ بَصَرى‌ ضاقَ عليكم مَوردى ومَضدَرى‌ «١»
سوگند ياد مى‌كنم! اگر چشم داشتم راه دسترسى به من بر شما تنگ مى‌شد.
برخى آورده‌اند: با آن‌كه او نابينا بود پنجاه سوار و بيست و سه پياده را از پاى درآورد! «٢»
دشمنان پيوسته با وى جنگيدند تا آن‌كه وى را دستگير نموده نزد ابن‌زياد بردند. چون ابن‌زياد وى را ديد گفت: سپاس خداوندى را كه تو را خوار گردانيد!
عبداللَّه گفت: اى دشمن خدا، به چه چيز خدا مرا خوار كرد؟
واللَّهِ لَوْ فُرِّجَ لى‌ عَنْ بَصَرى‌ ضاقَ عَلَيكُمْ مَوْرِدِى وَمَصْدَرى‌
به خدا سوگند! اگر چشم داشتم راه دسترسى به من بر شما تنگ مى‌شد.
ابن‌زياد گفت: اى دشمن خدا درباره عثمان چه مى‌گويى؟
عبداللَّه او را دشنام داد و گفت: اى غلام بنى‌علاج و اى پسر مرجانه! تو را با عثمان چه كار؟
خوب يا بد و اصلاح يا افساد كرده باشد، خداوند ولىّ خلق خويش است و ميان آنها و عثمان به عدل و حق حكم خواهد كرد، وليكن تو از خودت و پدرت و از يزيد و پدرش از من بپرس.
ابن‌زياد گفت: از تو چيزى نخواهم پرسيد تا آن‌كه تو را به كام مرگ فرو افكنم.
عبداللَّه پس از حمد و ثناى الهى گفت: پيش از آن‌كه تو از مادر متولد شوى من از