پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٥

پس از مرگ معاويه نخستين اقدام سياسى يزيد گرفتن بيعت، به ويژه از امام حسين عليه السلام بود. ولى حضرت حاضر به بيعت نشد و بر ضد او آماده قيام گشت. والى مدينه به توصيه يزيد امام را زير فشار قرار داد؛ و او زادگاهش، مدينه، را به مقصد مكّه مكرّمه ترك گفت. «١»
مردم كوفه با آگاهى از آمدن ايشان به حجاز، نامه‌هاى فراوانى فرستاده براى رفتن به شهر خود از وى دعوت به عمل آوردند. آنان در نامه‌هاى خود چنين عنوان كردند؛ «ما امروز امامى نداريم، شما نزد ما بياييد. باشد كه خداوند به وسيله شما ما را بر حق گرد آورد». «٢» امام عليه السلام نيز بر آن شد تا تقاضاى آنان را بپذيرد.
در اين هنگام شمارى از عناصر برجسته حاضر در مكه در صدد برآمدند تا حسين عليه السلام را از اين كار باز دارند. از آن جمله ابن‌عباس «٣» در چندين نوبت گفت‌وگوى با ايشان عنوان كرد كه اگر كوفيان حاكم خويش را كشته و اداره امور شهر را به دست گرفته‌اند و دشمنان خود را بيرون رانده‌اند، نزد آنان رو. ولى اگر حاكمشان بر سر كار است و كارگزارانش از مردم خراج و ماليات مى‌گيرند، بدان كه تو را به جنگ و پيكار دعوت كرده‌اند. «٤» وى همچنين عنوان كرد كه اگر ناگزير بايد مكه را ترك بگويد، از رفتن به كوفه چشم بپوشد و راه سرزمين يمن را در پيش گيرد. «٥»
ديگر عبداللَّه بن زبير «٦» بود كه اصرار داشت امام عليه السلام با توجه به موقعيتى كه در حجاز