تو در امانى خود را به كشتن مده. مسلم گفت: نيازى به امان مكر پيشگان نيست؛ و در حالى كه اين چنين رجز مى‌خواند به نبرد با آنان پرداخت:
أَقْسَمْتُ لا أُقْتَلُ إِلّا حُرَّاً وَ انْ رأيتُ المَوت شيئاً نُكْراً
كُلُّ امرِىٍ يوماً مُلاقٍ شَرّاً و يُخلط البارد سُخناً مُرّاً
رُدّ شعاع الشمس فاستقرا أَخافُ أَن أُكْذَبَ أَو اغَرّاً «١»
قسم ياد كرده‌ام كه سرافراز و آزاد كشته شوم، اگر چه مرگ را خوشايند نمى‌بينم. هر كس روزى ممكن است به شرّى برسد و هر سردى اى ممكن است با گرمايى گزنده به هم آميزد؛ چنان كه پرتو خورشيد، زايل مى‌شود و باز مى‌گردد. من از اين مى‌ترسم كه به من دروغ بگويند و يا فريبم بدهند.
ابن اشعث گفت: اين دروغ نيست و كسى تو را فريب نخواهد داد. اين گروه خواهان كشتن تو نيست. ولى مسلم به سخنان وى توجهى نكرد و به نبرد ادامه داد. ضعف و تشنگى سراسر وجودش را فرا گرفته بود. سربازان ابن زياد بار ديگر با سنگ و تير به سويش يورش بردند. عدّه‌اى نيز بر بام خانه رفتند و مشعل‌هاى آتش بر وى افكندند.
مسلم گفت: واى بر شما همانند كفار بر من سنگ مى‌زنيد در حالى كه من از خانواده پيامبرانم واى بر شما آيا اين گونه حق پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او را رعايت مى‌كنيد؟ سپس با همه ضعفى كه در بدن احساس مى‌كرد به آنان حمله كرد و جمعشان را پراكنده ساخت و دوباره به عقب بازگشت و پشت به ديوار نهاده بار ديگر سربازان ابن زياد به سوى او حمله ور شدند، ولى محمد بن اشعث بانگ برآورد و گفت رهايش كنيد تا با او سخن بگويم.
سپس به مسلم نزديك شد و در برابرش ايستاد و گفت: اى پسر عقيل خود را به كشتن مده تو در امانى و خون تو بر عهده من است «٢». مسلم گفت: آيا گمان مى‌كنى كه دست در دست تو خواهم گذاشت در حالى كه قدرت در بدن دارم، و به خدا هرگز چنين نخواهم كرد.
سپس به وى حمله كرد و او را به عقب راند و بار ديگر به جايگاه خويش بازگشت و