بستگانش به نام قرة بن قيس كه با او بود گفت: امروز اسبت را آب داده‌اى؟ گفت: نه.
گفت: نمى‌خواهى آبش دهى؟ «١» قرة بن قيس گويد: به ذهنم رسيد كه مى‌خواهد به كنارى رود و در نبرد شركت نجويد و دوست ندارد كه من ببينم. گفتم: آب نداده‌ام، اكنون مى‌روم و آبش مى‌دهم، پس حر از آنجايى كه بود دور شد، به خدا سوگند اگر مرا بر كار خود آگاه كرده بود من هم با او مى‌رفتم و به امام عليه السلام مى‌پيوستم. حرّ اندك اندك به حسين عليه السلام نزديك مى‌شد. مهاجر بن اوس گفت: چه انديشه دارى، مى‌خواهى به حسين عليه السلام حمله كنى؟ حرّ جواب نداد. اندامش به لرزه افتاده بود، مهاجر گفت: در كار تو سخت حيرانم. به خدا سوگند هيچ‌گاه تو را اين گونه نديده بودم. اگر سراغ دليرترين مرد كوفه را از من مى‌گرفتند، تو را معرّفى مى‌كردم. حرّ گفت: سوگند به خدا خودم را در ميان دوزخ و بهشت مى‌بينم، و من بهشت را برمى‌گزينم، هر چند كه مرا پاره پاره كنند و بسوزانند. آن‌گاه اسب تاخت و آهنگ خدمت امام عليه السلام «٢» كرد، در حالى كه دست بر سر نهاده بود مى‌گفت: (بارخدايا به سوى تو بازگشته‌ام، توبه مرا بپذير كه من رعب و وحشت در دل دوستان تو و فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم افكندم). «٣»
چون خدمت امام عليه السلام رسيد، سپرش را واژگون كرد. «٤» سلام داد و آن‌گاه عرضه داشت:
اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم! جانم فدايت باد، من كسى بودم كه بر تو سخت گرفتم، و در اين مكان فرود آوردم، گمان نمى‌كردم كه اين گروه با تو چنين رفتار كنند.
به خدا سوگند اگر مى‌دانستم كه اين گروه با تو چنين رفتار مى‌كنند، هرگز دست به چنين كارى نمى‌زدم. من از آن‌چه انجام داده‌ام به درگاه خداى بزرگ توبه مى‌كنم. آيا توبه من پذيرفته مى‌شود؟ امام عليه السلام فرمود: آرى، خدا توبه تو را مى‌پذيرد، پياده شو. حرّ گفت:
من سواره باشم براى شما بهتر است از پياده بودن. «٥»