برخى از معاصرين نيز مى‌گويند: بعيد نيست كه وى، همان عبدالرحمن بن عروه غفارى باشد كه تشابه اسمى ميان عروة و عرزة سبب شده، نسّاخ نام پدر او را دوگونه (عروة و عرزة) ثبت كنند. «١»
عبدالرحمن بن عروه «٢» غفارى «٣»
عبدالرحمن، از بزرگان و شجاعان بانفوذ كوفه بود. جدّش، حرّاق به حمايت از امام على عليه السلام در جنگ‌هاى آن حضرت شركت كرد. «٤»
آن‌گاه كه در روز عاشورا بيشتر ياران سيّدالشهدا عليه السلام به شهادت رسيدند، او و برادرش، عبداللَّه به محضر امام حسين عليه السلام آمده و گفتند: اى ابوعبداللَّه! دشمن ما را محاصره كرده، دوست داريم مقابل تو بجنگيم و جان خويش را فدا سازيم. «٥» امام حسين عليه السلام به آنها خوش‌آمد گفت و اجازه ميدان داد. عبدالرحمن، پس از عمرو بن قرظه انصارى «٦» يا عمرو بن جناده «٧» و به قولى يحيى بن سليم مازنى «٨» وارد ميدان شد. او بيست «٩» و به قولى ٤٢ تن از دشمن را در دو نوبت به هلاكت رساند؛ «١٠» و سرانجام در جنگ تن به تن «١١» به فيض شهادت نايل گشت. «١٢»
وى در حال مبارزه چنين رجز مى‌خواند:
قَدْ عَلِمَتْ حَقّا بنو غِفارٍ وخِنْدَفٌ بعد بنى‌نِزار
لَنَضْرِبَنَّ مَعْشَر الفُجّارِ بِكُلِّ عَضْبٍ صارمٍ بَتّار
يا قوم ذو ذوا عن بنى الاحرار بالمَشْرَفى «١»
والقَنا الخَطّارِ «٢»
بنو غفار و خِنْدَف و بنى‌نزار به حقّ مى‌دانند كه با هر شمشير برّان گروه بدكاران را مى‌زنيم. اى قوم! با [شمشير] مشرفى و نيزه جنبنده از فرزندان آزادگان دفاع كنيد.
در زيارت ناحيه‌ى مقدسه‌ى امام عليه السلام از وى و برادرش اين گونه ياد شده است:
«السلام على عبداللَّه وعبدالرحمن ابنى عروة بن حرّاق الغفاريين.» «٣»
ولى در زيارت رجبيه آمده است:
«السلام على عبدالرحمن و عبداللَّه ابنى عروه» «٤»
عبدالرحمن بن عزره غفارى‌
عبدالرحمن بن عرزه غفارى‌
عبدالرحمن بن عزوده غفارى‌
عبدالرحمن بن عروه غفارى‌
عبدالرحمن بن عقيل‌
او فرزند عقيل بن أبى‌طالب «٥» و مادرش امّ ولد است. «٦» چون بلند قامت بود به وى «رمح عقيلى» (: نيزه عقيلى) مى‌گفتند. «٧» عبدالرحمن با خديجه، دختر امام على عليه السلام‌