پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦٥

ربود. پس از بيدارى كلمه استرجاع «١» بر زبان راند و حمد خداى را به جاى آورد.
على‌اكبر عليه السلام سبب آن را پرسيد. حسين عليه السلام فرمود: در خواب ديدم سوارى مى‌گفت: اين كاروان به سوى مرگ مى‌رود. على‌اكبر پرسيد: آيا ما بر حق نيستيم؟ فرمود: چرا. گفت:
وقتى برحقيم از مردن در راه حق چه باك؟ «٢»
بنابر مشهور، نخستين كس از بنى‌هاشم كه در روز عاشورا به ميدان رفت على‌اكبر بود. گرچه ميدان رفتنش بر امام عليه السلام و اهل بيت بسيار سخت بود ولى از ايثار و روحيه جانبازى او، جز اين انتظار نمى‌رفت. هنگام ميدان رفتنش امام عليه السلام با نااميدى بر او نگريست و اشك از ديدگان مباركش جارى شد و فرمود: بارالها! گواه باش كه به جانب ايشان نوجوانى رهسپار است كه در صورت و سيرت و گفتار، شبيه‌ترين مردم به پيامبر تو بود و ما هرگاه مشتاق ديدار پيامبرت مى‌شديم، به چهره او مى‌نگريستيم. «٣»
در روايتى آمده است كه آن‌گاه امام حسين عليه السلام بر آن قوم نفرين كرد و فرمود: خدايا بركات زمين را از ايشان بازدار و در بهره‌مندى چند روزه [دنيا
پژوهشى پيرامون شهداى كربلا ٢٧٦ عمر بن على عليه السلام‌
] ميانشان تفرقه افكن و هر يك را به راهى جدا وادار و فرمانروايان را از ايشان راضى مگردان. زيرا اين گروه ما را دعوت كردند كه ياريمان كنند ولى به دشمنى و جنگ با ما برخاستند. «٤»
پس از آن، امام عليه السلام به عمرسعد خطاب كرد و فرمود: اى پسر سعد! خدا خويشاوندى‌ات را قطع كند و كار تو را خجسته نسازد و كسى را بر تو چيره كند كه در بستر، سرت را ببرد، همچنان كه خويشاوندى مرا بريدى و پيوند مرا با رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم رعايت نكردى. سپس با صداى رسا اين آيه شريفه را قرائت كرد:
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ* ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ «٥» «٦»