خداىْ عمويم عباس را رحمت كند كه ايثار كرد و خود را به سختى افكند و در راه برادرش جانبازى كرد، تا آن‌كه دست‌هايش از پيكر جدا گرديد. آن‌گاه خداوند به جاى آنها دو بال به وى عنايت فرمود كه در بهشت همراه فرشتگان پرواز كند؛ همان‌سان كه براى جعفر طيار قرار داد. عباس نزد خداوند مقامى دارد كه همه شهدا در قيامت بدان غبطه مى‌خورند.
امام صادق عليه السلام در وصف عبّاس مى‌فرمايد:
«كانَ عَمُّنَا الْعَبَّاسَ ن
پژوهشى پيرامون شهداى كربلا ٨٢ ابوثمامه صائدى‌
افِذَ البَصيرَةِ، صَلْبَ الْأيمانِ، جاهَدَ مَعَ أَبى‌ عَبْدِاللَّهِ عليه السلام وَأَبْلى بَلاءً حَسَناً وَمَضى شَهيدا» «١»
عموى ما عباس عليه السلام ديده‌اى تيزبين و ايمانى استوار داشت. همراه حسين عليه السلام جهاد كرد و از امتحان سرافراز بيرون شد و سرانجام به شهادت رسيد.
از دوران كودكى عبّاس عليه السلام اطّلاع چندانى به دست نيست جز اين‌كه نقل كرده‌اند روزى بر زانوى پدرش اميرالمؤمنين عليه السلام نشسته بود. حضرت گفت: بگو يك. ابوالفضل عليه السلام گفت:
يك. حضرت فرمود: بگو دو. عرض كرد با زبانى كه يكى گفتم شرم دارم كه دو بگويم. «٢»
درباره دوران جوانى وى گفته‌اند كه در جنگ صفين حضور داشت، ولى پدرش به وى اجازه مبارزه نداد. «٣» ولى برخى ديگر، قتلِ ابوالشعثاء و هفت فرزند او را به وى نسبت داده‌اند. «٤» در گزارش ديگرى خوارزمى گويد كه در جنگ صفين آنگاه كه كريب به جنگ با امام على عليه السلام آمد، حضرت لباس فرزندش عباس عليه السلام را كه مردى كامل بود، به تن كرد و به جنگ با او بيرون شد. «٥»
حضرت عباس عليه السلام داراى دو فرزند به نام‌هاى فضل و عبيداللَّه از لبابه دختر عبيداللَّه‌