پسر فاطمه، در آن جا كشته مى‌شود. گفتند: يا رسول‌اللَّه، كه او را مى‌كشد؟ فرمود: مردى به نام يزيد كه خداوند در او مباركى قرار مدهاد. گويى كه بر محل عزيمتش مى‌نگرم و مدفن‌اش را در آن جا مى‌بينم، در حالى كه سرش هديه داده شده است. به خدا سوگند، هر كس به سر فرزندم حسين بنگرد و شادى كند، خداوند دل و زبانش را دوگانه سازد.
آنگاه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از سفر بازگشت و منبر رفت و در حالى كه حسن و حسين بر زانوى او نشسته بودند، براى مردم خطبه خواند. چون از خطبه فراغت يافت، دست راستش را بر سر حسين نهاد و سر را به آسمان بلند كرد و چنين دعا كرد: پروردگارا، من، محمّد، پيامبر توام؛ و اين دو پاكيزگان، خاندان و فرزندان و نسل برگزيده من‌اند، كه از خود ميان امّتم به يادگار مى‌گذارم. پروردگارا جبرئيل به من خبر داده است كه اين فرزندم كشته و [بدنش‌] رها مى‌شود. خداوندا قتل او را بر من مبارك گردان و او را از شهيدان بزرگ قرار بده، همانا تو بر هر كار توانايى. پروردگارا در آن كس كه او را مى‌كشد و وامى‌گذارد، مباركى قرار مده.
راوى گويد در اين هنگام فرياد گريه مردم بلند شد و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: آيا مى‌گرييد و يارى‌اش نمى‌كنيد؛ پروردگارا تو خود يار و ياورش باش. «١»
در روايت ديگرى از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل شده است كه خطاب به حسين عليه السلام فرمود:
«تو را در بهشت مرتبه‌اى است، كه جز با شهادت به آن نرسى.» «٢»
مفهوم اين روايت‌ها نه به معناى آن است كه امام عليه السلام از انجام قيام تنها در پى قتل خويش بود، بلكه آن حضرت از دنبال كردن هدفى كه فرجام آن قتل ايشان باشد، با آغوش باز استقبال كرد.
٣- ايفاى نقش رهبرى: چنان كه پيش از اين گذشت، امام حسين عليه السلام در دوران امامت برادرش، حسن عليه السلام، به تقاضاهاى مكرّر كوفيان مبنى بر قيام بر ضد معاويه پاسخ مثبت نداد؛ و به دليل وجود پيمان ترك مخاصمه، موضوع را به مرگ معاويه موكول كرد. پس از مرگ وى، كوفيان باز هم تقاضايشان را تكرار كردند. اين بار امام حسين عليه السلام- چنان كه‌