سوگند، چنان كه مؤمن آل فرعون، مردمش را نصيحت كرد، تو نيز اينها را نصيحت كردى، اگر نصيحت فايده‌اى داشته باشد. «١»
زهير، نزد دشمنان نيز به عنوان شخصيتى شجاع و ممتاز، نامبردار بود. چنان كه وقتى در روز عاشورا، عبداللَّه بن عمير كلبى به مصاف «سالم» و «يسار» دو غلام عبيداللَّه و پدرش زياد، رفت، آن دو به وى گفتند: «ما تو را نمى‌شناسيم. بگذار زهير بن قين يا حبيب بن مظاهر و يا ... به جنگ ما بيايد.» «٢»
از صحنه‌هاى يادكردنى پيكار زهير در روز عاشورا، يكى آن‌جاست كه وقتى شمر و شمارى ديگر از دشمنان به خيمه‌هاى امام حسين عليه السلام هجوم آورده قصد آتش زدن خيمه‌ها را داشتند، وى به كمك ده نفر ديگر از اصحاب امام عليه السلام به مقابله آنها شتافته پس از كشتن يكى از مهاجمان، آنان را از خيمه‌ها دور كردند. «٣»
زُهَير و حُرّ، ساعتى از روز عاشورا، به كمك هم جنگ نمايانى كردند، و هرگاه يكى از آن دو، بر دشمن مى‌تاخت، اگر به محاصره مى‌افتاد، ديگرى او را نجات مى‌داد. تا اين‌كه حر به شهادت رسيد. «٤»
ظهر عاشورا، زهير و سعيد بن عبداللَّه حنفى جان خويش را سپر كردند، تا امام حسين عليه السلام همراه جمعى از يارانش، نماز خوف به جاى آوردند. «٥» پس از اقامه نماز، حمله دشمن شدّت يافت. زهير و اندك ياران باقى مانده امام عليه السلام با تمام توان به دفاع از آن حضرت و اهل بيتش پرداختند. زهير هنگام نبرد اين گونه رجز مى‌خواند:
انَا زُهَيْرٌ وَانَا ابْنُ الْقَيْنِ اذُودُكُمْ بِالسّيْفِ عَنْ حُسَيْنِ «٦»