التواريخ را درباره وى تكرار كرده‌اند. «١»
سعد بن حارث «٢» انصارى‌
سعد و [ابو] الحَتُوف از شهداى نيك‌فرجام كربلايند. اين دو برادر كه بر مذهب خوارج «٣» بودند، با لشكريان عمر سعد، از كوفه به كربلا آمدند. بعد از ظهر عاشورا، با شنيدن نداى استغاثه امام حسين عليه السلام و صداى گريه كودكان و زنان اهل بيت عليه السلام، هدايت الهى نصيب آنان گرديد، از گمراهى نجات يافته، به يارى حقّ شتافتند و با دشمنان امام عليه السلام به جنگ برخاستند. اين دو، پس از كشتن ومجروح كردن جمعى از افراد دشمن، خود نيز به شهادت رسيدند. «٤»
محقّق شوشترى، پس از نقل پاره‌اى از مطالب پيش گفته، از كتاب «تنقيح المقال»، به نقد آن پرداخته مى‌نويسد: مؤلف (مامقانى) سند گفته‌هايش را نياورده است؛ و از اين گذشته، همراهى كسى كه مذهب خوارج دارد، با ابن‌سعد، نامعقول است. زيرا خوارج، حتّى در جنگ با كافران، به ستمگران كمك نمى‌كردند؛ تا چه رسد در جنگ با امام حسين عليه السلام. همچنين، كسانى كه شعارشان «لا حُكْمَ الَّا لِلَّهِ» بوده چگونه ممكن است حسين بن على عليه السلام را يارى داده باشند، با اين‌كه مى‌دانستند او همانند پدرش، تحكيم به كتاب خدا را جايز مى‌شمارد. محقق نام برده، در پايان نتيجه مى‌گيرد كه وجود چنين اصحابى براى امام حسين عليه السلام نامعلوم است. «٥»
در پاسخ اين محقق بزرگوار ممكن است گفته شود: گرچه مؤلف تنقيح المقال‌