نزديك به هم برپا ساختند و سپاه كوچك حسينى «١» در برابر آنها صف كشيد. فرماندهان دو جناح راست و چپ تعيين گشتند و پرچم به عبّاس بن على عليه السلام داده شد. «٢»
از آن سوى عمرسعد با تكيه بر شمار فراوان سپاه خويش قصد داشت كه با يك تهاجم سراسرى، سپاه حسينى را دستخوش كشتار و تاراج كند. ولى تدابير نظامى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و پرورده دست امير مؤمنان، على عليه السلام، مانع اين كار گرديد و دشمن متوقف ماند. در اين هنگام جنگ تبليغاتى ميان طرفين آغاز گرديد و سخن‌هاى تندى ميان آنان ردّ و بدل گرديد. «٣»
هنگامى كه امام عليه السلام در صدد برآمد تا با سپاه شرك و نفاق اتمام حجّت كند و راه هرگونه عذرى را بر آنان ببندد، ولوله و غوغا به راه انداختند و به وى اجازه سخن گفتن ندادند.
ولى حضرت گروه اراذل و اوباش را وادار به سكوت كرد و خطاب به آنان چنين فرمود:
«هلاكت و اندوه بر شما باد اى جماعت! آيا زمانى كه سرگشته و حيران، ما را به فريادخواهى فراخوانديد و ما شتابان و آماده به فريادتان رسيديم، شما شمشيرهاى خود را بر ما كشيده سرهامان را نشانه گرفتيد؟! و آتش فتنه را- كه دشمن ما و شما فراهم آورده است- بر ما افروختيد؟! بدون آن‌كه آنان عدلى را در ميان شما آشكار كنند و آرزويى را از شما برآورند. بجز حرام دنيا و زندگى پستى كه طمع داريد و بدون آن‌كه از ما گناهى سر زده يا انديشه‌اى سست شده باشد!
واى بر شما! اگر ما را نمى‌خواستيد و تنها مى‌گذارديد، پس چرا- در حالى كه شمشيرها در نيام و سينه‌ها آرام و انديشه‌ها پا نگرفته بود- فتنه را فراهم كرديد. بله، آتش فتنه را همچون انبوه ملخ‌ها شتابان بر ما افروختيد و يكديگر را همچون انبوه پروانگان بدان فرا خوانديد.
روى‌تان زشت باد كه شماييد سركشان امت و اشخاص ناباب طوايف و دورافكنان قرآن و پيروان شيطان و هواداران گناه؛ و شماييد تحريف‌كنندگان قرآن و خاموش‌كنندگان سنّت‌
رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و كشندگان اولاد پيامبران و نابودكنندگان خاندان اوصيا! و نسب‌سازان زنازادگان‌