با او مخالفت مى‌كنى، از او اطاعت مى‌كند.
من مسلم بن عمرو باهلى هستم. مسلم بن عقيل گفت: چه چيز تو را چنين ستم پيشه و سنگ دل كرده است؟
اى فرزند باهله، تو براى رفتن به جهنم و نوشيدن آب جوشان سزاوارترى «١». سپس مسلم به ديوار تكيه داد و نشست. عمارة بن عقبه غلامش را فرستاد و كوزه آبى آورد و قدرى به مسلم داد، مسلم سه بار ظرف آب را بالا برد ولى هر بار ظرف پر از خون شد. بار آخر دو دندان ثناياى مسلم در ظرف افتاد و او هرگز نتوانست آب بنوشد. آنگاه گفت: الحمدللّه، اگر اين آب روزى من بود آن را مى‌نوشيدم. سپس مسلم را به داخل قصر بردند. «٢»
مسلم بن عقيل در برابر ابن زياد ايستاد ولى سلام نكرد. نگهبان اعتراض كرد مسلم گفت: ساكت باش به خدا قسم او امير من نيست. آيا در حالى كه او قصد كشتن مرا دارد، من به او سلام كنم؟ ابن زياد گفت: در هر صورت تو را خواهم كُشت. مسلم گفت: باكى نيست. زيرا پيش از اين، بدتر از تو بهتر از مرا كشته است «٣». ابن زياد گفت: اى پسر عقيل به كوفه آمدى و اجتماع مردم را پراكنده ساختى و وحدت كلمه آنها را به هم ريختى و برخى را بر برخى ديگر شوراندى و فتنه بر پا كردى. مسلم گفت: هرگز چنين نيست. تو دروغ مى‌گويى به خدا قسم معاويه از سوى همه مردم انتخاب نشد. بلكه با حيله و تزوير بر وصّى پيامبر صلى الله عليه و آله غلبه كرد و خلافت را از او گرفت. پسرش يزيد نيز همين گونه عمل كرد. تو و پدرت زياد بذر فتنه را كاشتيد و من اميدوارم كه خداوند شهادت مرا به دست بدترين مخلوق خود قرار دهد. به خدا قسم من از اميرالمؤمنين حسين بن على عليه السلام فرزند فاطمه، اطاعت و پيروى كرده‌ام؛ و ما براى خلافت از معاويه و يزيد و آل زياد شايسته‌تريم.
زمانى كه من به كوفه آمدم مردم عقيده داشتند كه پدرت زياد، برگزيدگان ايشان را كشته و خونشان را ريخته است و همانند كسرى و قيصر در ميان آنان زندگى كرده است. ما آمديم تا آنان را به عدالت فرمان دهيم و به سوى حكم قرآن بخوانيم. ابن زياد گفت: آيا زمانى كه ما با مردم اين گونه رفتار مى‌كرديم تو در مدينه شراب نمى‌خوردى؟

پژوهشى پيرامون شهداى كربلا ٣٦١ معلى بن حنظلة غفارى‌