متعال ما و شما را به وسيله فرزندان پيامبرش، محمد صلى الله عليه و آله و سلم مى‌آزمايد تا ببيند با آنها چگونه رفتار مى‌كنيم. اينك شما را به يارى آنها و رها كردن عبيداللَّه زيادِ بيدادگر دعوت مى‌كنيم. زيرا شما در تمام دوران حكومت اين دو نفر- عبيداللَّه و پدرش- جز بدى از آنان چيزى نديده‌ايد: چشم‌هاتان را ميل مى‌كشيدند، دست و پايتان را مى‌بريدند و به سختى شكنجه‌تان مى‌دادند. بر ساقه‌هاى درخت خرما به دارتان مى‌كشيدند. خوبان شما و قاريان قرآن را مى‌كشتند؛ همچون حجر بن عدى و يارانش و هانى بن عروه و مانند او.»
سپاهيان عمر سعد، زهير را دشنام داده ضمن ستايش از عبيداللَّه زياد، گفتند: «از اينجا نمى‌رويم تا اين‌كه رفيقت و همراهانش را بكشيم. يا اين‌كه تسليم شوند و آنان را نزد ابن‌زياد بفرستيم.»
زهير گفت: «اى بندگان خدا، فرزندان فاطمه عليها السلام به دوستى و يارى، از فرزند سميّه سزاوارترند. اگر به آنان كمك نمى‌كنيد، شما را به خدا مبادا آنان را بكشيد. او (امام حسين عليه السلام) را با پسر عمويش يزيد واگذاريد. به جانم سوگند، بدون كشتن [امام‌] حسين عليه السلام نيز، يزيد از فرمانبردارى شما خشنود خواهد بود.»
در اين هنگام، شمر تيرى به سوى او افكند و گفت: «ساكت شو، خدا صدايت را خاموش كند. با پُرحرفى‌ات ما را خسته كردى.»
زهير گفت: «اى پسر كسى كه ايستاده ادرار مى‌كرد! با تو حرف نمى‌زنم. تو حيوانى بيش نيستى. به خدا سوگند، گمان نمى‌كنم دو آيه از قرآن را درست بدانى! تو را بشارت مى‌دهم به خوارى و رسوايى در روز قيامت و عذاب دردناك.»
شمر گفت: «تا ساعتى ديگر، خداوند تو و رفيقت را خواهد كُشت.»
زهير پاسخ داد: «آيا مرا از مرگ مى‌ترسانى؟! به خدا سوگند، مردن در كنار او از زندگى جاودانه با شما نزد من محبوب‌تر است!» آن‌گاه رو به مردم كرد و با صداى بلند گفت: «بندگان خدا، اين احمق خشن و امثال او، شما را درباره دينتان فريب ندهند. به خدا سوگند، شفاعت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم به كسانى كه فرزندان و اهل بيت او و ياوران و مدافعان آنها را كشته‌اند، نمى‌رسد!»
در اين هنگام، كسى زهير را صدا زد و گفت: اباعبداللَّه عليه السلام مى‌فرمايد: برگرد. به جانم‌