پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٦

ما در بهشت حورالعين را در آغوش خواهيم گرفت. «١»
بنا به نقلى، شب عاشورا وقتى حبيب از هلال بن نافع شنيد كه حضرت زينب عليها السلام از اين‌كه مبادا فردا ياران وفادار نمانند و امام عليه السلام را تنها بگذارند نگران است، اصحاب را جمع كرد همگى نزد خيمه حضرت زينب عليها السلام گرد آمدند و از صميم دل اظهار وفادارى و اخلاص نمودند تا مگر نگرانى را از دل آن بانوى بزرگوار برطرف سازند. «٢»
صبح روز عاشورا آن‌گاه كه امام حسين عليه السلام لشكر خود را آراست، جناح راست را به زهير و جناح چپ را به حبيب و قلب را به برادرش حضرت ابوالفضل سپرد. يسار، غلام زياد بن ابيه، و سالم، غلام عبيداللَّه بن زياد، هر دو به ميدان آمدند و هماورد طلبيدند.
حبيب و برير از جاى برخاستند كه به جنگ آن دو بروند، ولى امام عليه السلام اجازه نداد. آن‌گاه عبيداللَّه بن عمير كلبى به سوى آنان شتافت پس از معرفى خود آنان حبيب و زهير و برير را به جنگ فراخواندند ولى عبيداللَّه پس از جنگى نمايان هر دو را به قتل رساند. «٣»
روز عاشورا هنگامى كه امام عليه السلام آغاز به خواندن خطبه نمود، شمر فرياد زد: خدا را بر يك حرف پرستش مى‌كنم (يعنى با شك و ترديد خدا را مى‌پرستم) اگر بدانم چه مى‌گويى؟! حبيب پاسخ داد: سوگند به خدا مى‌بينم كه تو خدا را بر هفتاد حرف مى‌پرستى و من هم شهادت مى‌دهم كه در اين گفتارت كه سخن او را نمى‌فهمى صادق هستى، چون نمى‌دانى وى چه مى‌گويد، چه آن‌كه خداوند بر قلب تو مهر زده است. «٤»
در واپسين لحظه‌هاى عمر مسلم بن عوسجه امام حسين عليه السلام همراه حبيب بر بالين وى آمد حبيب گفت: بر من ناگوار است كه مى‌بينم از پاى درآمده‌اى مژده باد تو را بهشت.
مسلم با صدايى ضعيف گفت: خداوند تو را به خير بشارت دهد.
حبيب گفت: اگر نمى‌دانستم كه تا ساعتى ديگر نزد تو مى‌آيم دوست داشتم كارهاى خويش را به من وصيت كنى تا حق دينى و خويشاوندى خود را ادا كرده باشم. مسلم، با