من هيچ‌گاه نامه‌اى به او [امام حسين عليه السلام‌] ننوشتم، پيكى به سوى او نفرستادم و به او وعده يارى ندادم. بلكه در راه به او برخوردم. چون او را ديدم به ياد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم افتادم و مَنزلتِ او را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به خاطر آوردم. همچنين دانستم، چه حوادثى از سوى دشمن و حزب شما براى او پيش مى‌آيد. اين بود كه تصميم به يارى و طرفدارى از وى گرفتم و اين‌كه جانم را فدايش نمايم. باشد كه آنچه شما از حق خدا و رسول صلى الله عليه و آله و سلم فرو گذاشتيد، پاس دارم. «١»
شب عاشورا، وقتى امام حسين عليه السلام به همراهانش اجازه بازگشت به شهر و ديارشان را داد، هر كدام از آنان به نوعى وفادارى و پايدارى خود را اعلام داشتند؛ و زهير بن قين گفت: به خدا سوگند دوست دارم كشته شوم، سپس زنده شوم و دوباره كشته شوم، تا هزار مرتبه اين گونه كشته شوم و خداوند بدين وسيله جان شما و اين جوانان خاندان شما را سلامت دارد. «٢»
امام حسين عليه السلام، پس از اقامه نماز صبح عاشورا، ياران خويش را سازماندهى كرده و زهير بن قين را به فرماندهى جناح راست سپاه برگزيد؛ كه نشان لياقت و شايستگى‌هاى اخلاقى و نظامى «زهير» است. «٣»
روز عاشورا وقتى دو سپاه رو در روى هم قرار گرفتند، نخست امام حسين عليه السلام به نصيحت سپاهيان دشمن پرداخت. آن‌گاه زهير آنان را مخاطب قرار داده، گفت: «اى مردم كوفه، شما را از عذاب الهى بيم مى‌دهم. بر مسلمان واجب است كه خيرخواه برادر مسلمانش باشد. ما تا اين هنگام برادريم، داراى يك آيين و مذهبيم و شما سزاوار نصيحت هستيد. البته تا زمانى كه جنگ بين ما روى نداده است. اما با وقوع جنگ، پيوند برادرى و دينى ميان ما گسسته خواهد شد و دو امّت جداگانه خواهيم بود. پروردگار