شجاعت‌
حسين بن على عليه السلام گوى شجاعت را از همه دليران جهان ربود و آنان را به بوته فراموشى افكند. آن حضرت با شمار اندك يارانش در برابر انبوه سپاه يزيد ايستاد و پس از حتمى شدن جنگ، كوچك‌ترين ترديدى در مبارزه با دشمن به خود راه نداد. با آن‌كه به شهادت خود و يارانش يقين داشت، با اقتدار كامل نيروهاى زير فرمانش را سازمان داد و با كمال جوانمردى پذيراى نبرد شد.
ياران و جوانان او در برابر ديدگانش به خون غلتيدند، ولى انديشه تسليم هرگز به او راه نيافت. هنگامى كه نوبت رزم خود وى رسيد، چونان شير ژيان به دشمن حمله مى‌آورد، صفوفشان را مى‌شكافت و از كشته‌ها پشته مى‌ساخت.
همه ابزار جنگى خويش را به كار گرفت و اميدوارانه چنان رزمى به نمايش گذارد كه دشمن ناگزير شد از عرف نظامى بيرون رفته با شيوه‌هاى ناجوانمردانه بر او يورش آورد.
كسانى كه به جنگ وى آمده بودند، نه مردم كوچه و بازار، بلكه جنگجويانى حرفه‌اى بودند، ولى در برابر شجاعت و دلاورى آن حضرت به زانو درآمده اعتراف كردند كه تا كنون كسى را چون او نديده‌اند كه خاندان و يارانش در برابر ديدگان او كشته شوند و او همچنان شجاعانه و با قوت قلب بجنگد.
بر خلاف دشمن كه با اعلام حكومت نظامى، مردم را با زور به جنگ مى‌فرستاد، «١» حسين عليه السلام يارانش را در رفتن يا ماندن آزاد گذاشت. او سپاه كوچك خويش را از عناصر زبون و دنيادوست پاكسازى كرد و تنها مردانى آزاده و از جان گذشته افتخار حضور در صف يارانش را يافتند. اين بود كه دشمن، نه از حسين ضعفى ديد و نه از يارانش.
پس از آن‌كه سپاهيان دشمن گرد او حلقه زده با هر آنچه در دست داشتند بر وى هجوم آوردند، باز هم جانانه دفاع مى‌كرد و به مهاجمان اجازه نزديك شدن به خود را