پس جنگ نمايانى كرد تا ضعف بر او چيره شد. در اين هنگام حكيم بن طفيل طائى كه پشت درختى در كمين وى بود ضربتى [ديگر] بر دست چپ او فرود آورد و عباس عليه السلام چنين رجز خواند:
يا نَفْسِ لا تَخْشى‌ مِنَ الْكُفَّارِ وَأَبْشِرى‌ بِرَحْمَةِ الْجَبَّارِ
مَعَ الْنَّبى‌ السَّيِّد الْمُختارِ قَدْ قَطَعُوا بِبَغْيِهِم يِسارى‌
فَأصْلِهِمْ يا ربِّ حَرِّ النَّارِ
اى نفس از كافران مهراس و به رحمت ايزد بزرگ؛
و همنشينى با پيامبر اكرم بشارت باد، اينان به ستم دست چپم را بريدند؛
پروردگارا ايشان را به آتش شرربار دوزخ درافكن!
سپس آن ملعون با عمود آهنين ضربتى بر سر آن حضرت فرود آورد و او را به شهادت رساند. «١»
در اين ميان مرحوم مجلسى پس از نقل كلام صاحب مناقب، به نقل از برخى منابع مرسل كيفيت شهادت حضرت را چنين بيان مى‌كند: آن‌گاه كه عباس عليه السلام تنهايى برادر را مشاهده نمود نزد وى آمد و از او اجازه خواست تا به ميدان رود. امام فرمود: تو پرچمدارم هستى و اگر بروى لشكرم از هم پاشيده مى‌شود. عرض كرد: سينه‌ام تنگ شده و از زندگى سير شده‌ام و مى‌خواهم از اين منافقين انتقام خود را باز ستانم.
امام عليه السلام فرمود: پس مقدارى آب براى اين كودكان تهيه نما. عباس به سوى دشمن آمد و هر چه آنان را پند و اندرز داد سودى نبخشيد. نزد برادر بازگشت و او را آگاه ساخت.
در اين هنگام شنيد كه كودكان فريادِ العَطَش سر دادند. مشك را برداشت و بر اسب سوار شد و راهى فرات گرديد. چهار هزار تن موكّلين فرات او را محاصره و تيرباران كردند.
آنان را پراكنده نمود و بنابر روايتى هشتاد تن از آنان را به قتل رساند. وارد فرات شد كفى از آب برداشت تا بنوشد. اما به ياد تشنگى حسين عليه السلام و خاندان وى افتاد. آب را بر روى آب ريخت و مشك را پر از آب نمود. آن را بر شانه راست خود قرار داد و به سوى‌