ولى برخى بر اين باورند كه محمّد بن عقيل فرزندى به نام جعفر نداشته است. «١» از محمّد بن على بن حمزه نقل شده است كه جعفر همراه محمّد بن ابى‌سعيد بن عقيل در كربلا به شهادت رسيد. «٢» گروهى شهادت او را در واقعه حرّه مى‌دانند، «٣» و برخى «٤» رجز زير را در روز عاشورا به او نسبت مى‌دهند:
نَشْكُوا إِلَى اللَّهِ مِنَ الْعُدْوانِ قِتالِ قَوْمٍ فِى الرَّدى عَيانِ‌
قَدْ تَرَكُوا مَعالِمَ الْقُرانِ وَمُحْكَمُ التَّنْزيلِ وَالْبَيانِ‌
وَاظْهَرُوا لِلْكُفْرِ وَالطُّغْيانِ‌
از دشمنان به خدا شكايت مى‌كنم، با گروهى كه پستى و ذلّت‌شان آشكار است مى‌جنگم [آنان‌] كه نشانه‌هاى استوار و روشن قرآن را رها و كفر و سركشى را آشكار كردند.
او پس از خواندن اين رجز به جنگ با لشكريان دشمن پرداخت و ده تن را به هلاكت رساند. سپس به دست عامر بن نهشل تميمى به شهادت رسيد. «٥» گروهى ديگر از مورّخان اين مطالب را درباره محمّد بن عبداللَّه بن جعفر بن ابى‌طالب نوشته‌اند. «٦»
جعفر بن مسلم بن عقيل عليه السلام‌
در منابع كهن نام و نشانى از او نيست. ولى برخى از متأخّرين آورده‌اند كه وى از ياران امام حسين عليه السلام و در كربلا حاضر بود. روز عاشورا هنگامى كه جعفر وارد ميدان شد هيچ كس حاضر به جنگيدن با او نشد. وى به لشكر دشمن حمله كرد و به قولى پانزده تن «٧» از آنان را به هلاكت رساند. سپس براى تجديد قوا برگشت كه، ناگهان عروة بن عبداللَّه جعفى تيرى به سوى‌