از سوى ديگر ابن زياد حصين بن تميم را فرا خواند و به او فرمان داد تا سربازان خود را بر دروازه‌هاى شهر بگمارد و از خروج مسلم جلوگيرى و خانه‌ها را بازرسى كند.
همچنين براى دستگيرى مسلم جايزه تعيين كرد. «١»
تا اينجا اندكى بعد از استقرار مسلم در خانه طوعه، بلال فرزند وى كه براى ميگسارى با دوستان خود بيرون رفته بود به خانه بازگشت و از حضور مسلم در خانه مطلع شد. او به رغم تأكيد مادر، موضوع را كتمان نكرد و صبح هنگام نزد عبدالرحمن بن اشعث رفت و راز خود را با وى در ميان گذاشت. عبدالرحمن نيز نزد پدرش كه در قصر ابن زياد بود رفت و موضوع مخفى شدن مسلم در خانه طوعه را به اطلاع وى رساند.
اندكى بعد ابن زياد نيز از موضوع با خبر شد و در پى آن شصت يا هفتاد و به قولى سيصد تن از سربازان ويژه «٢» خود را همراه محمد بن اشعث رهسپار محل اختفاى مسلم كرد.
سپاه ابن اشعث بر در خانه اجتماع كردند. مسلم از صداى اسبان و سربازان دريافت كه براى دستگيرى او آمده‌اند. آنگاه اسب خود را آماده كرد و بر آن لجام بست، زره پوشيد و عمامه بر سر نهاد و شمشيرش را به دست گرفت؛ و تبسّمى كرد و با خود گفت: اى نفس به سوى مرگ قدم بردار، چيزى كه راه نجاتى از آن نيست. پس از آن رو به زن كرد و گفت: رحمت خدا بر تو باد و خداوند در برابر نيكى تو پاداش خير عطا كند. طوعه به دستور مسلم در را باز كرد و او همچون شيرى دژم در برابر سپاه ابن زياد ظاهر گرديد.
سربازان ابن زياد به داخل خانه ريختند. مسلم به آنها يورش برد و از خانه بيرون راند.
جنگ سختى در گرفت و شمارى از سربازان ابن زياد كشته شدند. چون اين خبر به ابن زياد رسيد، به ابن اشعث پيغام داد كه من تو را براى دستگيرى يك نفر فرستاده‌ام، در حالى كه ضربه سختى بر سپاهم وارد آمده است. ابن اشعث پاسخ داد: آيا مى‌دانى ما را براى دستگيرى شيرى دلاور و شمشيرى بران كه در دست مردى شجاع و با اراده قرار دارد فرستاده‌اى؟ او از خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله است. ابن زياد پيغام فرستاد كه به او امان دهيد زيرا جز اين راهى براى دستگيرى او نخواهيد يافت. «٣» از اين رو ابن اشعث به مسلم گفت: