پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٢٣

عبداللَّه اصغر بن أبى‌طالب‌
عمادزاده، عبداللَّه اصغر فرزند ابى‌طالب را در شمار شهيدان كربلا ثبت كرده است، «١» ولى كتاب‌هاى تاريخى و رجالى متقدمان و متأخران نام وى را نه در شمار فرزندان ابوطالب آورده‌اند و نه شهيدان كربلا.
عبداللَّه اصغر بن حسن عليه السلام‌
عبداللَّه اصغر فرزند امام حسن [مجتبى عليه السلام‌]، مادرش دختر سليل بن عبداللَّه بجلى بود كه برخى نام وى را رمله آورده‌اند. «٢» وى در حادثه عاشورا هنوز به سن بلوغ نرسيده بود و در خيمه زنان نگه‌دارى مى‌شد. آن‌گاه كه شمر بن ذى الجوشن با نيروهاى پياده پس از عقب نشينى دوباره به سوى امام حسين عليه السلام هجوم آورد، عبداللَّه از خيمه بيرون دويد و به سوى عمويش حركت كرد. زينب عليها السلام او را گرفت و امام عليه السلام نيز فرمود: «خواهرم او را نگه دار»، ولى عبداللَّه نپذيرفت و از بازگشت به خيمه به شدت خوددارى كرد و گفت: «به خدا قسم هرگز از عمويم جدا نخواهم شد.»
در آن هنگام ابجر [بحر] بن كعب و به قولى «حرملة بن كاهل» شمشير خود را بر امام عليه السلام فرود آورد. عبداللَّه گفت: «واى بر تو اى فرزند زن ناپاك! آيا مى‌خواهى عموى مرا بكشى؟ و دست خود را سپر قرار داد كه قطع شد و به پوست آويخت او فرياد: «يا عمّاه (يا امّتاه، يا امّاه)» برآورد و حسين عليه السلام وى را در آغوش كشيد و به سينه چسبانيد و فرمود: «برادرزاده شكيبا باش كه خير است و خداوند تو را به پدران پاك و نيكوكارت، رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، على بن ابى‌طالب عليه السلام، حمزه، جعفر و حسن بن على عليهم السلام كه درود خداوند بر آنان باد ملحق خواهد ساخت.» «٣»