كردند. پس از آن مردم با مسلم بيعت كردند. «١»
در آغاز دوازده هزار نفر از مردم كوفه با وى بيعت كردند؛ و به زودى شمار بيعت كنندگان به هيجده هزار نفر رسيد. در پى آن مسلم نامه‌اى به امام حسين عليه السلام نوشت و حضرت را به كوفه دعوت كرد. «٢»
چون خبر بيعت مردم با مسلم بن عقيل به نعمان بن بشير، حاكم وقت كوفه، رسيد، به مسجد رفت و مردم را از فتنه انگيزى، ايجاد تفرقه و خون ريزى و مخالفت با يزيد بر حذر داشت. ولى عبدالله بن مسلم بن سعيد حضرمى، از هم پيمانان بنى اميه، برخاست و او را به ضعف و ناتوانى متهم ساخت. سپس نامه‌اى به يزيد نوشت و او را از وقايع كوفه آگاه كرد. يزيد نيز با مشورت سرجون، غلام معاويه، عبيدالله بن زياد را روانه كوفه ساخت و امارت آن شهر را بدو سپرد. همچنين به وى فرمان داد تا مسلم را همچون مهره [گمشده‌] بجوييد و هر گاه او را يافت به قتل برساند و سرش را براى او بفرستد. «٣»
پس از ورود ابن زياد به شهر و انتشار سخنان تهديدآميز وى، مسلم شبانه از خانه سالم بن مسيب به خانه هانى بن عروه نقل مكان كرد. از اين پس كوفيان براى بيعت با مسلم به منزل هانى مى‌رفتند. مسلم تصميم گرفت بر ضدّ ابن زياد قيام كند، ولى هانى گفت: تعجيل روا مدار «٤». مسلم بار ديگر به وسيله عابس بن ابى شبيب براى امام حسين عليه السلام نامه‌اى نوشت و گفت: فرستاده به اهل خود دروع نمى‌گويد، هجده هزار «٥» نفر از مردم كوفه با من بيعت كرده‌اند، هر گاه نامه‌ام را دريافت كردى به سرعت حركت كن، همه مردم با تو هستند و در دل هيچ رغبتى به خاندان معاويه ندارند «٦»». اين نامه، ٢٧ روز پيش از شهادت مسلم بن عقيل در اواخر ذى قعده «٧» به دست امام حسين عليه السلام رسيد. «٨»