احمد به اشتياق شهادت و ديدار با رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بار ديگر به ميدان رفت و گروه زيادى را به خاك افكند و در مقابل ديدگان مادر و خواهرانش با تير منقذ بن نعمان عبدى «١» به درجه شهادت نايل گرديد. او در حال نبرد چنين رجز مى‌خواند:
انّى انا نَجْلُ الْامامِ بنِ على اضْرِبُكُمْ بِالسَيْفِ حَتّى يَعْذِلَ‌
نَحْنُ وَبَيْتُ اللَّه اوْلى بِالنّبىِ اطْعَنُكُمْ بِالرَّمْحِ وَسَطَ القَسْطَلِ‌
اصْبِرْ قَليلًا فالْمُنى بَعْدَ الْعَطَشِ فَانَّ روحى فى الْجَهادِ مُنكَمِشٌ‌
لا ارْهَبُ الْموتَ اذْ الْموتُ وَحَش ولَمْ اكُنْ عِنْدَ اللِّقاءِ ذارَعَشٍ «٢»
من پسر امامى هستم كه فرزند على عليه السلام است. چنان با شمشير شما را مى‌زنم كه ملامت شويد.
سوگند به خانه خدا كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم سزاوارتريم. من ميان گرد و غبار با نيزه، شما را مى‌زنم.
(اى نفس!) اندكى شكيبا باش كه پس از تشنگى زمان رسيدن به آرزوها فرامى‌رسد. به راستى روحم در جهاد شتابان است. با اين‌كه مرگ وحشت‌آور است از آن نمى‌ترسم. و به هنگام مرگ [يا در مقابله با حريف‌] نمى‌لرزم.
برخى از سيره‌نويسان معتقدند احمد، همان ابوبكر بن حسن عليه السلام مى‌باشد و اختلاف موجود در تاريخ در اين باره از قبيل اختلاف كنيه و اسم است. «٣» سيّد محسن امين (ره) نيز با استناد به كتب مقاتل و تاريخ نسبت به وجود چنين فرزندى براى امام حسن عليه السلام و شهادتش در كربلا ترديد دارد. «٤»
احمد بن عقيل‌
منابع معتبر چيزى از وى ياد نكرده‌اند. تنها مؤلف وسيلة الدارين نوشته است كه او از جمله فرزندان عقيل بن ابى‌طالب بود و همراه مادرش با امام حسين عليه السلام از مدينه خارج شد. «٥» اما يكى از نويسندگان معاصر نام او را در شمار شهيدان كربلا آورده است. «٦»