پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣

شب عاشورا، امام عليه السلام يارانش را فراخواند و ضمن ايراد خطبه، بيعت خود را از آنان برداشت و فرمود: برويد اينان با من كار دارند. در اين هنگام نخستين كسى كه اظهار وفادارى كرد، عباس بن على عليه السلام بود. وى عرض كرد: چرا چنين كنيم؟ آيا براى اين‌كه پس از تو زنده بمانيم؟ خداوند هيچ‌گاه آن روز را نياورد و به ما نشان ندهد! «١»
هنگامى كه تشنگى بر امام عليه السلام و يارانش چيره گشت، عباس عليه السلام را فراخواند و به اتفاق سى‌سوار و بيست پياده با بيست مشك براى تهيه آب فرستاد. آنان رفتند و مشك‌ها را پر كردند. هنگام بازگشت، عمرو بن حجاج زبيدى و يارانش كه نگهبان فرات بودند، مانع آب بردن آنان شدند. ولى با حمله حضرت ابوالفضل عليه السلام و نافع بن هلال پراكنده شدند؛ و ياران ابى‌عبداللَّه عليه السلام آب را به خيمه‌ها رساندند. «٢»
روز عاشورا فرماندهان دو جناح راست و چپ تعيين شدند و پرچم سپاه به عباس بن على عليه السلام داده شد. ياران يكى پس از ديگرى به ميدان مبارزه شتافتند. در اين ميان اتفاق مى‌افتاد كه برخى از اصحاب در ميان لشكر محاصره مى‌شدند و حضرت عباس عليه السلام آنان را نجات مى‌داد. مانند عمر بن خالد صيداوى و جابر بن حارث سلمانى و سعد مولى عمر بن خالد صيداوى با مجمّع بن عبداللَّه عائذى كه در آغاز جنگ در محاصره دشمن قرار گرفته بودند و حضرت عباس با يك حمله آنان را نجات داد. «٣»
آن‌گاه كه همه ياران امام عليه السلام و شمارى از بنى‌هاشم به شهادت رسيدند، حضرت ابوالفضل عليه السلام به برادران خود عثمان و عبداللَّه و جعفر فرمود: جانم فدايتان پيش تازيد و از سرورتان حمايت كنيد، تا اين‌كه در برابرش به كام مرگ فرورويد. آنان همگى به ميدان‌