بن عباس بن عبدالمطلب بود؛ و نسل آن بزرگوار از طريق عبيداللَّه امتداد يافت. «١»
نخستين مأموريت حضرت عباس عليه السلام در واقعه كربلا عصر روز نهم انجام شد كه به فرمان برادر به نزد دشمنان رفت و از آنان خواست كه شب را به آنان مهلت دهند تا با خداوند به راز و نياز بپردازند. «٢» در همين هنگام كزمان، غلام عبداللَّه بن ابى‌محل «٣» امان‌نامه‌اى را كه شمر و عبداللَّه ابن ابى‌المحل از ابن‌زياد گرفته بودند براى او و برادرانش آورد. هنگامى كه چشم فرزندان امُ‌البنين به امان‌نامه افتاد گفتند: سلام ما را به دايى‌مان برسان و بگو ما نيازى به امان شما نداريم، امان خدا از امان زاده سميّه بهتر است. «٤»
بنابه روايتى شمر- كه خود نيز از قبيله بنى‌كلاب بود- پشت خيمه‌ها آمد و بانگ برآورد كجايند خواهرزادگانم؟! فرزندان على عليه السلام او را جواب ندادند. امام عليه السلام فرمود: او را پاسخ دهيد، هر چند فاسق باشد. «٥» عباس و جعفر و عثمان بيرون شدند و پرسيدند تو را چه شده است؟ و چه مى‌خواهى؟ گفت: اى خواهرزادگانم، سوى من آييد، چون در امان هستيد و خويش را با حسين به كشتن مدهيد! «٦»
آنان او را ناسزا داده گفتند: خداى لعنت كند تو و امان‌نامه‌ات را! آيا چون دايى ما هستى ما را امان مى‌دهى؟! ولى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در امان نباشد؟ آيا به ما فرمان مى‌دهى از ملعون و ملعون زاده‌ها اطاعت كنيم؟ شمر خشمگين گشت و از آنجا دور شد. «٧»