پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٤

ابراهيم و محمّد پسران مسلم بن عقيل‌
در منابع تاريخى از دو كودك به نام‌هاى ابراهيم و محمّد نام برده مى‌شود. «١» درباره نام پدر و نيز چگونگى دستگيرى و شهادتشان اختلاف است، اما داستان شهادتشان چون در منابع گوناگون نقل شده جاى هيچ گونه ترديدى در وجود آنها براى خواننده باقى نمى‌گذارد.
در منابع كهن، برخى آن دو را از فرزندان و يا نوادگان عبداللَّه جعفر مى‌شمارند، و نقل مى‌كنند كه اينها به خانه مردى از قبيله طىّ پناهنده شدند و او نيز آنها را گردن زد و سرهاشان را نزد ابن‌زياد برد. اما او فرمان داد تا سر قاتل را جدا و خانه‌اش را ويران ساختند. «٢» برخى ديگر آن دو تن را از فرزندان عبداللَّه جعفر دانسته و مى‌گويند: اينها به خانه زن عبداللَّه بن قطبه طائى پناه بردند، از آن سو عمرسعد اعلام كرد كه هر كس سر آن دو را بياورد هزار درهم جايزه دارد. زن كه چنين ديد از شوهرش خواست آنها را به مدينه بفرستد و به خانواده‌شان تحويل دهد. مرد پذيرفت، ولى پس از تحويل گرفتن هر دو را گردن زد و به اميد جايزه نزد عبيداللَّه برد. اما عبيداللَّه چيزى به او نداد، و گفت دوست داشتم كه اينها را سالم نزد من بياورى، تا بر عبداللَّه جعفر منّت بنهم. عبداللَّه پس از شنيدن اين خبر گفت: اگر كودكان را به من تحويل مى‌دادند، دو ميليون درهم جايزه مى‌دادم. «٣» برخى بر اين باورند كه اين دو كودك از فرزندان جعفر طيار مى‌باشند.
ولى اين‌كه اين دو كودك، فرزندان جعفر طيّار بوده باشند بسيار جاى ترديد است؛ زيرا جعفر در سال هشتم هجرى در جنگ موته به شهادت رسيد، و در سال ٦١ هجرى يعنى ٥٢ سال بعد از آن واقعه، فرزندان وى نمى‌توانستند خردسال بوده باشند. از اين گذشته نام فرزندان جعفر در تاريخ مشخص است و كسانى به اين نام در ميانشان نيست. «٤»
نويسندگان متأخّر نيز در اين باره ديدگاهى متفاوت دارند: شيخ عبّاس قمى پس از