دارد و از آن مى‌ترسد كه پيش از اداى آن از دنيا برود. حضرت فرمود: من پيش از مردنت آن را مى‌پردازم و چنين كرد. «١»
مردى باديه‌نشين نزد امام عليه السلام آمد و گفت: ديه‌اى كامل به گردن دارم و از پرداختنش ناتوانم. با خود گفتم، اين مال را از گرامى‌ترين مردمان بخواهم و كسى را گرامى‌تر از خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نيافتم. حضرت فرمود: اى برادر عرب، از تو سه پرسش دارم، اگر يكى را پاسخ گفتى يك سوم، اگر دو تا را پاسخ گفتى دو سوم و اگر هر سه را پاسخ گفتى همه مال را به تو خواهم داد. مرد گفت: آيا مردى دانشمند و شريف چون شما از من بپرسد؟ فرمود: آرى. از جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم شنيدم كه فرمود: نيكى بايد به اندازه معرفت باشد. گفت: آنچه مى‌خواهى بپرس كه اگر هم ندانستم از شما مى‌آموزم. فرمود:
برترين اعمال كدام است؟ گفت: ايمان به خداوند. فرمود: راه نجات از هلاكت كدام است؟ گفت: اعتماد به خداوند. فرمود: زينت مرد به چيست؟ گفت: دانش آميخته به بردبارى. فرمود: اگر اين را نداشت؟ گفت: مال همراه جوانمردى. فرمود: اگر نداشته باشد؟ گفت: تهيدستى همراه شكيبايى. فرمود: اگر اين را نداشت؟ گفت: سزاوار آن است كه صاعقه‌اى از آسمان فرود آيد و او را بسوزاند. حسين عليه السلام خنديد و كيسه‌اى هزاردينارى را نزد او انداخت. انگشترى خويش را كه نگين آن دويست درهم مى‌ارزيد نيز به او داد و فرمود: اى مرد، با اين طلا دين خويش را بپرداز و انگشترى را خرج خود كن. اعرابى آن را گرفت و گفت: خداى بهتر داند كه رسالت خويش را كجا بنهد. «٢»
مردى از انصار براى عرض حاجت نزد امام عليه السلام آمد. حضرت فرمود: اى برادر انصارى با پرسش، آبروى خويش را مريز، نياز خويش را در نامه‌اى بنويس و نزد من بياور كه إن‌شاءاللَّه برآورده خواهد شد. او نوشت: يا اباعبداللَّه، به فلان كس پانصد دينار بدهكارم. از او بخواه كه مدّتى مرا مهلت دهد. امام عليه السلام پس از خواندن نامه به خانه رفت و كيسه‌اى با هزار دينار آورد و فرمود: پانصد دينار را به وام خويش ده و پانصد دينار ديگر را خرج زندگى‌ات كن و