آن حضرت در جاى ديگر فرموده است: «اين دو فرزندم، دو دسته گل من از اين دنيايند.» «١»
محمد بن عبداللَّه به نقل از ابن ابى نُعم گويد: نزد پسر عمر بودم كه مردى آمد و از او درباره حكم خون پشه سؤال كرد. او پرسيد: اهل كجايى؟ گفت: اهل عراق. گفت: [اين‌] مرد را ببينيد كه از من درباره خون پشه مى‌پرسد؛ و حال آن كه پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را كشته‌اند! من از آن حضرت شنيدم كه فرمود: اين دو (حسن و حسين) دسته گل‌هاى من از اين دنيايند. «٢»
پيامبر خدا در جاى ديگر از دو نوه‌اش به عنوان سرور جوانان بهشت ياد كرده است.
حذيفه از آن حضرت نقل مى‌كند كه فرمود: اين فرشته‌اى كه پيش از امشب فرود نيامده است، از خداوند اجازه خواسته است بر من سلام كند و مژده دهد كه فاطمه سرور بانوان اهل بهشت و حسن و حسين، سرور جوانان بهشت‌اند. «٣»
از ويژگى‌هاى امام حسين عليه السلام شباهت وى به رسول خدا است. عاصم به نقل از پدرش گويد: پيامبر خدا را در خواب ديدم و خوابم را براى ابن‌عباس باز گفتم. پرسيد: آيا هنگام ديدنش، حسين بن على عليه السلام را به ياد آوردى؟ گفتم: آرى به خدا، ديدنِ افتادگى شانه‌هاى پيامبر مرا به ياد حسين انداخت. ابن‌عباس گفت: ما او را به رسول خدا تشبيه مى‌كرديم. «٤»
حسين عليه السلام در سال ٦١ هجرى به شهادت رسيد. سن مباركش «آن هنگام ٥٦ سال‌و پنج ماه و پنج روز بود. شش سال يا هفت سال و چند ماه از اين دوران را با جدّش رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم، ٣٧ سال را با پدرش، على عليه السلام، و ٤٧ سال را با برادرش حسن عليه السلام زيست؛ و ده سال پس از وى- كه دوران امامت وى است- به شهادت رسيد. «٥»
كنيه آن حضرت، اباعبداللَّه بود و از القاب مباركش، الرَّشيد، الوَفىّ، الطّيِّب، السّيد الزّكى، المبارك، التّابع لمرضاة اللَّه، الدّليل على ذات اللَّه والسِّبط را مى‌توان نام برد. سيّد