مسلم گفت: من شراب مى‌خوردم؟ به خدا قسم كه او مى‌داند تو راست نمى‌گويى و ندانسته سخن مى‌گويى و من چنان كه مى‌گويى نيستم، تو كه به ناحق و نابجا مردم را مى‌كشى و خونشان را مى‌ريزى و چنان به خوش گذرانى مى‌پردازى كه گويى هيچ اتفاقى نيفتاد، براى شراب خوردن شايسته‌ترى. ابن زياد به مسلم دشنام داد و گفت: خداوند تو را از رسيدن به آرزويت محروم ساخت، آرزويى كه سزاوار آن نبودى. مسلم پرسيد: پس چه كسى شايسته آن است؟ گفت: يزيد. مسلم گفت: خدا را در همه حال سپاس مى‌گويم و به حكم او رضايت مى‌دهم. ابن زياد پرسيد: به گمانت شما شايسته خلافتيد؟ مسلم پاسخ داد: گمان نمى‌كنم، بلكه يقين دارم. ابن زياد خمشگين شد و گفت كه او را به صورتى بى‌سابقه خواهم كشت مسلم گفت تو سزاوار بدعتى تو از كشتار و شكنجه مردم و كردارهاى زشت دست نخواهى كشيد و هيچ كس جز تو براى اين امور شايسته نيست. «١»
سپس مسلم به عمر بن سعد كه در مجلس حاضر بود رو كرد و گفت: اى عمر ميان من و تو نسبت فاميلى است. من خواسته‌اى دارم كه مايلم آن را خصوصى با تو در ميان بگذارم و تو مى‌بايست آن را بر آورده سازى. عمر نخست از پذيرش آن خوددارى كرد ولى با اشاره ابن زياد همراه با مسلم به گوشه‌اى رفتند. مسلم گفت: در آغاز ورودم به كوفه هفتصد در هم از كسى قرض گرفته‌ام.
شمشير، زره و اسبم را بفروش و آن را بپرداز «٢»، پيكرم را به خاك بسپار و كسى را نزد حسين عليه السلام بفرست تا او را باز گرداند. زيرا او اكنون به توصيه من بدين سو در حركت است. «٣»
ابن زياد به ابن حمران «٤» كه در جنگ با مسلم مجروح شده بود دستور داد تا براى تشفّى دل خود كشتن مسلم را بر عهده بگيرد. بُكير، مسلم را به بالاى قصر برد. و مسلم بن عقيل در آن حال تكبير مى‌گفت و استغفار مى‌كرد و بر انبيا و ملائكه درود مى‌فرستاد و مى‌گفت: خداوندا، ميان ما و اين گروه كه بر ما ستم روا داشتند، ما را تكذيب كردند و كشتند تو خود حكم بفرما، وقتى به بالاى قصر رسيدند بكير سر آن حضرت را از بدن‌