گروهى نيز با اصرار زنان و كودكان و خانواده‌هاى خود از حضور در جنگ منصرف شدند. مسلم بن عوسجه، حبيب بن مظاهر و برخى ديگر از ياوران مسلم به وسيله عشيره خود در خانه مخفى گرديدند «١». عبيدالله بن عمرو بن عزيز الكندى و عبيدالله بن حارث بن نوفل و عبدالله على بن يزيد كلبى به دست حصين بن نمير و كثير بن شهاب دستگير و زندانى شدند «٢» شب هنگام سپاه چهار هزار نفرى مسلم به سيصد نفر تقليل يافت و پس از اقامه نماز تنها سى نفر در مسجد ماندند. مسلم بن عقيل از مسجد بيرون آمد در ابتداى كوچه ده نفر از كوفيان را همراه خود ديد ولى با عبور از اولين خانه هيچ كس با وى نمانده بود «٣». قيام مسلم در كوفه در روز سه شنبه هشتم ذى حجه سال شصت هجرى واقع گرديد «٤».
او به تنهايى و سوار بر اسب و در حالى كه مجروح شده بود كوچه‌هاى كوفه را يكى پس از ديگرى طى كرد بدون آنكه از پايان كار آگاه باشد. چون به محله بنى جبله رسيد، بر در خانه‌اى ايستاده زنى به نام طوعه «٥» بيرون خانه در انتظار فرزندش نشسته بود. مسلم از وى تقاضاى آب كرد. طوعه مقدارى آب آورد و به مسلم داد. مسلم آب را نوشيد و دوباره ايستاد. زن گفت اى برادر به خانه‌ات برو. مسلم سكوت كرد و چيزى نگفت. زن سخن خود را تكرار كرد ولى باز با سكوت مسلم مواجه گشت. طوعه گفت: سبحان الله برخيز و نزد خانواده‌ات باز گرد. مسلم گفت: من در اين شهر خانه و خانواده‌اى ندارم. زن گفت: شايد تو مسلم هستى؟ گفت: «آرى، من مسلم بن عقيل‌ام، آيا مى‌توانى در حق من نيكى كنى؟ من از خانواده‌اى شريف هستم و احسان تو را جبران خواهم كرد، اين مردم مرا تكذيب كردند و فريب دادند». زن او را به خانه برد و محل استراحت و شام براى وى مهيا ساخت ولى مسلم چيزى نخورد. «٦»