از سوى ديگر ابن زياد براى آنكه فعاليّت‌هاى مسلم و يارانش را زير نظر بگيرد، غلام خود معقل را به ميان مردم فرستاد. معقل به مسجد كوفه رفت و با مسلم بن عوسجه كه از ياران نزديك مسلم بن عقيل بود آشنا شد و با راهنمايى او به ديدارش نايل آمد و رفته رفته در جمع دوستان و نزديكان پذيرفته شد. معقل مبلغ سه هزار درهم نيز به ابوثمامه صائدى كه كار جمع آورى اموال و خريد سلاح را بر عهده داشت تحويل داد تا در آن كار صرف گردد. وى گزارش فعاليت‌هاى مسلم را پيوسته به اطلاع ابن زياد مى‌رساند. «١»
ابن زياد همچنين به شريك بن اعور كه در منزل هانى در بستر بيمارى افتاده بود پيغام داد كه به زودى به عيادتش خواهد آمد. در پى آن شريك «٢»، مسلم بن عقيل را تشويق كرد تا ابن زياد را در خانه هانى به قتل برساند؛ و براى اين منظور طرحى را تدارك ديد. او از مسلم خواست خود را در پشت پرده‌اى پنهان سازد و هنگامى كه ابن زياد سرگرم گفت و گو باشد، با اشاره شريك به وى حمله كند و او را از پاى در آورد.
پس از ورود ابن زياد به خانه هانى، شريك با او سرگرم گفت و گو شد. اندكى بعد براى اجراى نقشه خود آب طلبيد ولى حركتى از مسلم مشاهده نكرد. او چند مرتبه ديگر خواسته خود را تكرار كرد و اين شعر را خواند:
ما تنتظرون بسلمى ان تحيّوها؟ در انتظار چيستيد كه به سلمى درود نمى‌گوييد؟
ولى مسلم اين بار نيز دعوت او را اجابت نكرد. ابن زياد از هانى پرسيد: آيا او هذيان مى‌گويد؟ هانى پاسخ داد: آرى اين رفتار او از صبح شروع شده است. آنگاه ابن زياد با اشاره غلامش، مهران، كه موضوع را دريافته بود مجلس را ترك گفت. پس از رفتن ابن زياد، شريك به مسلم اعتراض كرد و گفت: چه چيز تو را از كشتن باز داشت. مسلم گفت:
نخست آنكه هانى راضى نبود اين كار در خانه او صورت گيرد؛ و دوم آنكه سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را به ياد آوردم كه فرمود: «مؤمن غافلگيرانه نمى‌كُشد». «٣»