هذا عَلىَّ الْيَوْمَ حَقَّ واجِبٌ فى‌ كُلِّ يَوْمٍ تعانُقٌ وَحَوارِ «١»
راه نَفَس را بر پسر هند تنگ مى‌كنم و تير به گلوى او مى‌زنم، به كمك سواران انصار
و مهاجرانى كه نيزه‌هاشان را در زير گرد و غبار [ميدان جنگ‌] از خون كافران رنگين كردند؛
در زمان پيامبر خدا محمد صلى الله عليه و آله و سلم [نيزه‌ها] رنگين شد و امروز [نيز] از خون فاسقان رنگين مى‌شود؛
امروز از خون جماعتى رنگين مى‌شود كه قرآن را براى يارى اشرار رها كردند؛
و در صدد انتقام خون‌هاى ريخته شده‌شان در [جنگ‌] بدر هستند و آن را در زير شمشيرهاى بران و نيزه‌هاى برافراشته پنهان كردند به خدا سوگند پيوسته فاسقان را
با شمشير تيز و بُران خواهم زد امروز اين كار بر من حقّ و واجب است؛
در هر روزى، رو به رو شدن و يارى كردنى است.
او آن قدر با دشمن جنگيد تا به شهادت رسيد. مالك بن نسر بدى سرش را جدا كرد و به سوى لشكرگاه امام حسين عليه السلام پرتاب نمود. مادرش سر او را برداشت و گفت:
«آفرين پسرم، اى شادى دلم و اى نور چشمم» سپس سر را به سوى يكى از افراد دشمن پرتاب كرد و او را به هلاكت رساند. پس از آن عمود خيمه را كشيد و بر آن گروه حمله كرد. امام حسين عليه السلام او را برگرداند و در حقش دعا فرمود. «٢»
برخى نوشته‌اند كه آن زن هنگام حمله، اين شعر را خواند:
انَا عَجُوزٌ فِى النِّساء ضَعيفَةٌ بالِيَةٌ خاويَةٌ نَحيفَةٌ
اضْرِبُكُمْ بِضَرْبَةٍ عَنيفَةٍ دُونَ بَنى‌ فاطِمَةِ الشَّريفَةِ «٣»
من در ميان زنان، زنى ضعيف و پير و ناتوان هستم؛
در راه دفاع از فرزندان فاطمه شريف ضربه محكم بر شما مى‌زنم.
خوارزمى نوشته است كه اين زن در حمله‌اش، دو نفر از افراد دشمن را به هلاكت رساند. «٤»