عبداللَّه جنگ شديدى كرد تا آن‌كه با هانى بن ثُبيت حضرمى درگير شد و پس از رد و بدل شدن دو ضربت با ضربه‌اى كه بر فرق وى فرود آمد به شهادت رسيد. «١»
برخى آورده‌اند: خولى بن يزيد اصبحى به وى نيزه زد و مردى از بنى‌تميم بن دارم او را به شهادت رساند.
در گزارش آمده است: عبداللَّه بن على عليه السلام گفت: اى برادر [امام حسين عليه السلام‌] از غم فراق برادران طاقتم تمام گشته و از تشنگى جانم به لب رسيده است. اجازه فرما به آنان بپيوندم و خود را از غم اين جهان فانى برهانم. آن حضرت با ديده اشكبار اجازه فرمود.
عبداللَّه به ميدان رفت و در حمله نخست صد و بيست تن از سپاه دشمن را به هلاكت رساند و سپس به دست هانى بن عروه حضرمى يا فردى ديگر به شهادت رسيد. «٢»
در زيارت منسوب به ناحيه مقدسه بر وى چنين درود فرستاده شده است:
«السَّلامُ عَلى عَبْدِاللَّه بْنِ اميرِ المؤمنين، مُبْلىَ البَلاءِ والمُنادِى بِالوَلاءِ في عَرْصَةِ كَرْبَلاءِ والمَضْرُوبِ مُقْبِلًا وَمُدْبِراً، لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ هانِىَ بْنَ ثُبيتِ الحَضْرَمىِّ.» «٣»
درود بر عبداللَّه فرزند اميرالمؤمنين عليه السلام؛ آزمايش شده در مصيبت و منادى دوستى (خاندان رسول‌اللَّه) در ميدان كربلا، آن كسى كه از هر سوى ضربه خورد و زخمدار شد. خدا قاتل وى «هانى بن ثُبيتِ حضرمى» را لعنت كند!
عبداللَّه بن عمر كلبى‌
عبداللَّه بن عمير كلبى‌
عبداللَّه بن عمر كندى‌
در منابع كهن از وى نامى برده نشده است. تنها كسى كه وى را در زمره شهيدان كربلا