پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٣٣

شهادت عبداللَّه بن حسن عليه السلام در منابع تاريخى دو گونه نقل شده است: الف) در مقاله «عبداللّه اصغر بن حسن (ع)» با اندكى تفاوت نقل گرديد.
ب) شهادت وى را پس از پيكار در صحنه كارزار دانسته‌اند. مؤلف الفتوح مى‌نويسد:
پس از شهادت عون بن عبداللَّه جعفر، عبداللَّه بن حسن عليه السلام عازم ميدان شد. چهره‌اش چون ماه تابان بود. پيراهن و شلوارى بر تن، و شمشيرى برّان در دست داشت، و اين گونه رجز مى‌خواند:
انْ تُنكِرُونى فَانا فَرْعُ الْحَسَن سِبْطُ النَّبِىِّ المُصْطَفى المُؤْتَمَن‌
هَذَا حُسَيْنٌ كَاسيرٍ مُرْتَهَن بَيْنَ اناسٍ لا سُقُوا صَوْبَ المُزن «١»
اگر مرا نمى‌شناسيد، من فرزند حسنم [عليه السلام‌]، نواده پيامبر برگزيده و امين.
اين حسين [عليه السلام‌] است؛ كه در ميان مردمى، كه خدايشان از باران سيراب نگرداند، چون اسيرى گرفتار آمده است.
خوارزمى، رجز ديگرى براى عبداللَّه بن حسن عليه السلام نقل كرده است:
انْ تُنْكِرُونى فَانا ابْنُ حَيْدَرَة ضِرْغامُ آجامٍ وَلَيْثُ قَسْوَرَة
عَلَى الأعادِىِ مِثْلُ رِيحٍ صَرْصَرَة اكِيلُكُمْ بِالسَّيْفِ كَيْلُ السَّنْدَرَة «٢»
اگر مرا نشناسيد، من فرزند حيدرم؛ چون شير بيشه‌زاران تهمتن و دليرم.
بر دشمنان همچو طوفانم و آنان را قتل عام خواهم كرد.
عبدالل
پژوهشى پيرامون شهداى كربلا ٢٤٤ عبدالله بن عمر كندى‌
َّه پس از كشتن چهارده تن از دشمنان، سرانجام به وسيله هانى بن شبيب حضرمى به شهادت رسيد. «٣» هنگام شهادتش امام حسين عليه السلام خطاب به او و ديگر اهل بيت فرمود: اى فرزندم و اى همه خاندانم صبر كنيد. به خدا سوگند، پس از امروز هيچ‌گاه سختى و ناگوارى نخواهيد ديد. «٤»
در زيارت منسوب به ناحيه مقدسه، بر اين شهيد بزرگوار درود و تهنيت و بر قاتلش‌