مستنداتش را ذكر نكرده است؛ ولى اين به معناى موجود نبودن آنها نيست. «١»
اما بيرون آمدن خارجى مذهب با ابن‌سعد، ممكن است نه از روى اختيار و آزادى، بلكه براى رهايى از مجازات حكومت وقت بوده باشد. زيرا به گواهى تاريخ، هر كس كه به جنگ امام حسين عليه السلام نمى‌رفت، مجازات‌هايى بس سنگين، نظير اعدام در انتظارش بود. «٢»
درباره پيوستن اين دو برادر به اردوگاه حسينى و جنگيدن با دشمنان آن حضرت، نيز مى‌توان گفت كه با توجّه به حضور نامبردگان در صحنه كربلا و مشاهده مظلوميّت اهل بيت عليهم السلام و قساوت‌هاى سپاه دشمن، چنين امرى بعيد نيست. همان گونه كه براى «حُرّ» پيش آمد.
سعد «٣» بن حرث خزاعى‌
براى «سعد» در مآخذ كهن، به عنوان صحابى امام حسين عليه السلام و شهيد كربلا نام و نشانى ذكر نشده است. تنها شمارى از عالمان متأخّر، در شرح حال او به عنوان صحابى امام حسين عليه السلام و شهيد كربلا، اين گونه آورده‌اند: سعد بن حرث خزاعى محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را درك كرده بود. اميرالمؤمنين عليه السلام او را به رياست شرطه (شهربانى) كوفه و زمانى به استاندارى آذربايجان منصوب فرمودند. پس از شهادت آن حضرت «سعد» از ياران امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام گرديد. با آغاز نهضت حسينى، با آن حضرت به مكه و از آنجا به كربلا آمد و در پيكار روز عاشورا به شهادت رسيد. «٤»