برخى از مورّخان نوشته‌اند كه حرّ گفت: چون من اوّلين كس بودم كه راه را بر تو سد كردم، اجازه فرما نخستين شهيد راهت نيز باشم، شايد از كسانى باشم كه در قيامت با جدّت مصافحه مى‌كنند. «١» مرحوم سيّد بن طاووس گويد: مقصود حرّ نخستين شهيد در آن ساعات بود وگرنه پيش از اين جماعتى به شهادت رسيده بودند. «٢»
چون حرّ در ميان لشكريان امام عليه السلام قرار گرفت و توبه‌اش مورد قبول واقع شد، از امام حسين عليه السلام اجازه خواست تا با لشكريان كوفه سخنى بگويد: حضرت اجازه فرمودند، و حرّ در مقابل لشكر ابن زياد قرار گرفت و خطابه‌اى در دفاع از امام حسين عليه السلام و مظلوميت او و اهل بيتش ايراد فرمود، امّا هيچ گونه تأثيرى در آن مردمان نداشت، و او را با تير هدف حمله قرار دادند. وى به خدمت امام بازآمد. «٣» اجازه رزم گرفت و وارد ميدان شد و اين چنين رجز مى‌خواند:
انّى‌ انَا الْحُرُّ وَمَأْوىَ الضَّيْفِ اضْرِبُ فى‌ اعْناقِكُمْ بِالسَّيْفِ‌
عَنْ خَيْرِ مَنْ حَلَّ بِلادِ الْخَيْفِ اضْرِبُكُمْ وَلا ارى‌ مِنْ حَيْفِ «٤»

من حرّ و پناهگاه مهمانم‌براى دفاع از بهترين شخص كه وارد مكّه شد گردن شما را مى‌زنم‌و در اين كار هيچ گونه ستم و بى‌عدالتى نمى‌بينم‌
خوارزمى گويد: حصين بن نمير، به يزيد بن سفيان گفت: اين حرّ است كه آرزوى كشتن او را داشتى. گفت: آرى، همين طور است؛ و حرّ را به مبارزه فراخواند. ولى هنوز خود را آماده نكرده بود كه با شمشير حرّ كشته شد. سپس ايوب بن مشرح خيوانى تيرى به طرف اسب حرّ افكند و