سرم را نزد ابن‌زياد مى‌برى؛ و اگر من تو را كشتم مردم از دست تو راحت مى‌شوند. حرّ گفت: من مأمور به جنگيدن با شما نيستم، من مأمورم از شما جدا نشوم، يا اين‌كه شما را نزد ابن‌زياد ببرم. به خدا سوگند من دوست ندارم (با گرفتار شدن به) چيزى از امور تو خدا مرا مبتلا كند، و من چون از اين مردم بيعت گرفتم و سرپرستى آنها را قبول كردم به سوى تو آمده‌ام. من باور دارم تمام كسانى كه وارد قيامت مى‌شوند اميد شفاعت جدّت را دارند، و من نيز بيمناكم اگر با تو بجنگم زيانكارترين مردم دنيا و آخرت باشم. اى اباعبداللَّه، من در اين شرايط توان بازگشت به كوفه را ندارم. شما راه ديگرى در پيش گير تا من نامه‌اى به ابن‌زياد بنويسم و بگويم كه حسين عليه السلام با من همكارى نكرد و من نيز توان مقابله با او را ندارم. در هر حال من تو را درباره خودت نصيحت مى‌كنم. امام عليه السلام فرمود:
مثل اين‌كه خبر مرگ مرا مى‌دهى؟ گفت: آرى چنين است! هيچ شكّى نيست. مگر اين‌كه از هر كجا آمده‌اى به همان مكان باز گردى. «١»
طبرى گويد: حسين عليه السلام از ناحيه چپ راه «عذيب» و «قادسيه» حركت كرد، در حالى كه فاصله آنها تا «عذيب» سى و هشت ميل بود. حرّ هم با آن حضرت حركت مى‌كرد. «٢» چون به عذيب الهجانات رسيدند، چهار نفر از ياران حسين عليه السلام به همراه طِرِمّاح به آن حضرت پيوستند. حرّ خواست آنها را بازداشت كند و به كوفه برگرداند، ولى امام عليه السلام به حمايت از آنها برخاست و گفت: اينها ياران من هستند و من همان گونه كه از خود دفاع مى‌كنم، از آنها نيز دفاع خواهم كرد. به هر حال حرّ از آنها دست برداشت. «٣» امام حسين عليه السلام و همراهان از عذيب هجانات به طرف قصر بنى‌مقاتل حركت كردند. حرّ هم به حركت ادامه داد تا به نينوا رسيدند.
در اين جا پيك ابن‌زياد رسيد. او به حرّ دستور داده بود كه حسين عليه السلام را در تنگنا قرار ده، او و يارانش را در بيابانى خشك و ناامن جاى ده. «٤» حرّ نامه را براى آن حضرت‌