انَا الْغُلامُ الأبْطَحِىُّ الطَّالِبى‌ مِنْ مَعْشَرٍ فى‌ هاشِمٍ وَغالِبٍ‌
وَنَحْنُ حَقّاً سادَةُ الذَّوائِب هذا حُسَيْنُ أَطْيَبُ الأَطائبِ‌
من جوان ابطحى طالبى هستم، از گروهى كه ميان بنى‌هاشم از نسل غالبند
ما از سادات سرشناسيم، اين حسين است پاك‌ترين پاكان‌
جعفر پس از جنگى دليرانه به روايتى دو و به روايت ديگر پانزده تن از سپاه دشمن را كشت و سرانجام، خود به وسيله بشر بن سوط يا حوط به شهادت رسيد. «١»
در زيارت ناحيه چنين آمده: «السَّلامُ عَلى جَعْفَرِ بْنِ عَقيلٍ، لَعَنَ اللَّهُ قاتِلَهُ وَرامِيَهُ بِشْرَبْنَ خُوط» «٢»
جعفر بن على بن ابى‌طالب عليه السلام‌
جعفر بن على بن ابى‌طالب مادرش فاطمه امُ‌البنين دختر حزام بن خالد است. «٣» امام عليه السلام به خاطر علاقه فراوانى كه به برادرش جعفر داشت نام فرزندش را جعفر نهاد. «٤» بسيارى بر اين باورند كه وى در موقع شهادت نوزده ساله بود. «٥» ولى برخى مى‌گويند: او دو سال با پدرش، دوازده سال با برادرش امام حسن عليه السلام، ٢١ سال با امام حسين عليه السلام زندگى كرد. «٦»
روز عاشورا حضرت عبّاس خطاب به برادران مادرى خود- جعفر و عبداللَّه و عثمان- گفت:
گام پيش نهيد تا ببينم كه براى خدا خيرخواهى مى‌كنيد «٧» جعفر گام به ميدان نهاد و چنين رجز خواند:
انّى‌ أَنَا جَعْفَرُ ذُوالْمَعالى‌ ابْنُ عَلِىّ الْخَيْرِ ذُوالنَّوالِ‌
ذاكَ الْوَصِىُّ ذُوالسِّنا وَالْوالى‌ حَسْبى‌ بِعَمّى‌ جَعْفَرُ وَالْخالِ‌